“ใครน่ะ? ใครกับใคร?” ถังหลิงอวี่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วหันไปมองซ้ายขวา
ถังเหยียนหรานไม่พูดอะไร เพียงแค่มองไปที่เฉินวั่นหลี่
เฉินวั่นหลี่เพิ่งจะจะเอ่ย ก็ได้รับสายตาเพลิงฆ่าจากถังหลิงอวี่เข้าให้!
ความรู้สึกนั้นจะพรรณนายังไงดี... ก็คือความอับอายจนอยากฝังตัวเองลงดิน!
ปากยังแข็งทั้งที่โดนจับได้หมดแล้ว!
ถ้าเป็นคนอื่น ถังหลิงอวี่แม้จะรู้สึกละอาย แต่พึ่งหน้าด้านๆ ก็ยังรับได้ แต่พอเผชิญหน้าถังเหยียนหรานเข้า มันคือความอับอายที่บรรยายไม่ถูกเลยจริงๆ
ครั้งนั้นที่นางสอนวิชาแทนอาจารย์ให้ถังเหยียนหราน นางก็ไม่เคยพูดถึงเฉินวั่นหลี่ดีๆ เลยสักคำ ยังบอกให้ทั้งสองลดเรื่องราวชายหญิงลงอีกต่างหาก
แถมยังแอบด่าเฉินวั่นหลี่อยู่หลังหลังนับครั้งไม่ถ้วนว่าเป็นพวกเจ้าชู้ ไม่คู่ควรที่จะฝากชีวิต!
เป็นไปได้ไง ผลสุดท้ายกลับไปคบกับคนคนนั้นเอง
นี่มันนับว่าอะไรกัน?
พูดให้หนักหน่วงก็คือ แกเตือนฉันให้เลิกกัน แล้วตัวแกจะได้แต่งงานกับผู้ชายของฉันเองงั้นสินะ!
หน้าด้านของถังหลิงอวี่ รับไหว้ไม่ไหวแล้ว!
ที่สำคัญที่สุดคือถ้าอัตลักษณ์ของถังฮั่วฮั่วถูกเปิดโปงออกมาด้วย ระดับความอับอายจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!
เฉินวั่นหลี่รู้สึกได้ถึงสายตาเพลิงฆ่านั้น ก็ได้แต่อ้าปากหาว ถังหลิงอวี่มันก็แค่หลอกตัวเองไปวันๆ
“อ๋อ แกบอกว่าถังหลิงอวี่เหรอ?” เฉินวั่นหลี่ไอแห้งเสียงหนึ่ง เพิ่งจะเปิดปากขึ้นต้น ก็ได้ยินซูว่านแซงเข้ามารับประโยคทันควัน:
“พี่หลิงอวี่จะมาอยู่กับเฉินวั่นหลี่ได้ยังไง? คนที่อยู่กับเฉินวั่นหลี่ชัดๆ มันถังฮั่วฮั่วไม่ใช่เหรอ!”
“……”
“……”
เฉินวั่นหลี่กับถังหลิงอวี่ส่งสายตาเพลิงฆ่าพร้อมกันไปที่ซูว่าน
ซูว่านกระพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา “อ้าว แกสองคนไม่รู้เหรอ? คราวก่อนที่เกาะเยว่ซิน ฉันเห็นเฉินวั่นหลี่กับถังฮั่วฮั่วกอดรัดฟัดเฟียดกันต่อหน้าต่อตาเลยนะ!”