แท่นชมการต่อสู้นี้สร้างขึ้นจากโครงกระดูกเหล็กกล้า ฝ่าเท้าของหลินชวนบี้เหล็กกล้าใต้รองเท้าแตกกระจัดกระจายไปหลายเส้น แทงทะลุลึกเข้าไปในพื้นดิน
เหมือนครึ่งล่างของร่างทั้งหมดถูกฝังจมอยู่ในดิน
"ด้วยระดับแค่นี้ ยังมีหน้าพูดกับข้าเรื่องเทียนเจียอาทิตย์อีกเหรอ? ในสายตาข้า เจ้ามันก็แค่ตัวตลกโลดแล่นเท่านั้น!"
เฉินวั่นหลี่ส่ายหัว ยืนอยู่กับที่สบายดายเหมือนปกติ มุมปากโค้งลงเล็กน้อย แฝงรอยเยาะ
ถังหลิงอวี่เลียริมฝีปาก ตัวหนีบางอันนี่ มันแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว!
หล่อนสัมผัสได้ว่าเฉินวั่นหลี่ตอนนี้แข็งแกร่งขึ้นกว่าก่อนจะไปกุยหมิงไห่มากมาย
แม้แต่ดวงตาของเย่อู่เทียนก็แลบแสงประหลาดใจผ่านพร้อม หนูตัวดีนี่ ความก้าวหน้าเร็วชะมัด!
ร่างของหลินชวนสั่นสะท้านทั้งตัว จะทนไม่ไหวแล้ว!
"เฮ้ย ยังไม่คุกเข่ารับผิด สารภาพตามความจริงอีกงั้นเหรอ! คิดว่าศิษย์คนของเฉินวั่นหลี่ข้าเป็นหมาแมวหรือไง กินของมีพิษเสียฟรี ๆ แล้วต้องอดทนหุบปากรับมันงั้นสินะ!"
เฉินวั่นหลี่ส่งเสียงหึหึ แสงสว่างบนอุ้งมือยักษ์ยิ่งระเบิดรุนแรง
หลินชวนที่แทบทานทายไม่ไหวอยู่แล้ว เมื่อโดนเพิ่มน้ำหนักก็ถูกอุ้งมือยักษ์กดจมลงสู่พื้นทันที
เฉินวั่นหลี่ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ พลิกอุ้งมือยักษ์ขึ้น 'ดูด' หลินชวนที่กระดูกหักไปไม่รู้กี่ที่ออกมาจากหลุม แล้วฟาดฝ่ามือส่งกระเด็นอีกครั้ง
ทั้งหมดนี้ช่างเหมือนพ่อตบลูกชาย ไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด
หลินชวนโดนตบจนหมุนติ้วเหมือนของเล่นหมุน วนอยู่กับที่ บ้งเลือดไม่หยุด จะพูดถึงการโต้กลับไม่ได้เลย แม้แต่หนีก็ไม่มีแรง
เมื่อเฉินวั่นหลี่ฟาดฝ่ามือสุดท้ายลง หลินชวนก็คุกเข่าล้มลงกับพื้นอย่างมึนงง ใบหน้าบวมช้ำเหมือนหัวยุ่ง
คนทั้งใต้แท่นต่างตกตะลึงทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว แววตาที่มองเฉินวั่นหลี่เต็มไปด้วยความเกรงขาม