จริงดังคาด ตัวเธอมีอักขระขนาดมหึมาปรากฏอยู่สองแห่ง คือส่วนอกหน้าและลำตัวด้านหลัง เส้นเดียววาดลงจบในหนึ่งจังหวะพู่กัน เริ่มจากอกซ้าย พาดผ่านช่องท้อง ทะลุขึ้นอกขวา บ่าขวา ลงไปถึงกระดูกไหล่ขวา ไปจบที่สะโพกขวา แล้ววกกลับขึ้นไปสิ้นสุดที่บ่าซ้ายเชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว
“จริง ๆ ด้วย อักขระผนึกวิญญาณ!” เฉินวั่นหลี่ส่ายศีรษะ แล้วโบกมือ “ไปแต่งตัวก่อนเถอะ!”
เฉินวั่นหลี่ยิ่งเชื่อมั่นในการตัดสินของตน ฝ่ายนี้แม้ในช่วงจุดสูงสุดจะเคยอยู่ขั้นแก่นทอง แต่ตอนนี้คงตกต่ำจนญาณวิญญาณยังไม่เทียบเท่าเขา
ปัจจุบันหากเฉินวั่นหลี่ปรารถนา เขาสามารถแผ่ญาณส่วนหนึ่งเกาะกุมร่างผู้อื่น ควบคุมผู้นั้นเพื่อรับรู้ทุกสิ่งได้
แต่บุคคลนี้กลับต้องอาศัยอักขระเป็นสื่อ
วิธีการแบบนี้มีข้อจำกัดมากมาย และผู้ถูกสิงส่วนใหญ่มักตายก่อนวัยอันควร
“วิญญาณสิงร่าง แกมีชีวิตอยู่มาถึงวันนี้ก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว!”
เฉินวั่นหลี่มองมิยาโมโตะยูกิฉะแต่งตัวเสร็จ แล้วขบปากหัวเราะเยาะ
มิยาโมโตะยูกิฉะเม้มริมฝีปาก ส่ายหัวอย่างเลื่อนลอยว่า “ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด นี่… นี่คืออักขระเชื่อมวิญญาณที่ท่านทากาฮาระเตรียมไว้ให้ฉันโดยเฉพาะ ตอนรับฉันเป็นศิษย์!”
“เชื่อมวิญญาณ? เชื่อมวิญญาณผีมากกว่า! การถูกวิญญาณสิงร่างแบบนี้เป็นเหมือนผีร้ายอาละวาด ทำให้ทั้งร่างเย็นเยียบ ฝันร้ายกลางดึก หยางชีไม่เพียงพอ เลือดลมเสื่อมโทร อยู่ได้ไม่เกินยี่สิบปี”
เฉินวั่นหลี่หัวเราะเยาะเย้ย
มิยาโมโตะยูกิฉะรู้สึกเหมือนสมองระเบิดเป็นสายฟ้า นึกถึงเหตุการณ์บางอย่างในอดีต ทั้งร่างไม่อาจทานได้ ถอยหลังไปทีละก้าว ๆ
ร่างเย็นเยียบ ฝันร้ายกลางดึก!
สิ่งที่เฉินวั่นหลี่กล่าว ทั้งหมดนั้นเธอเคยเป็นมาแล้ว