“แน่นอน ในแผ่นดินตะวันออกก็มีคำสอนเช่นนี้เช่นกัน!”
มิยาโมโตะยูกิฉะยิ้มเบา ๆ ใบหน้างดงามชวนหลงใหล เมื่อยิ้มดวงจิตก็พลันเปี่ยมสุขเหมือนซากุระบานพร้อมกันทั้งแขนง
น้ำเสียงหวานละไม้นั้นช่างมีเสน่ห์ยั่วใจ ดวงตาแล่นแสงวาบไหว ถ้าเป็นคนธรรมดามองเพียงแวบเดียว คงถูกดึงวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว
“แต่อย่างที่ว่ากันว่าผู้ไม่รู้ย่อมไม่ควรโทษ มุระกามีเพียงนักดาบชั้นต่ำ เขาไม่เข้าใจหรอกว่าการมีอยู่อย่างท่านเฉินผู้เปรียบดั่งมังกรนั้นน่าเกรงขนาดไหน
ขอให้ท่านเฉินเหลียวแลหน้าของหม่อนฉัน และให้อภัยเขาสักครั้ง!”
มิยาโมโตะยูกิฉะเงยหน้าขึ้น แหวนตาส่องแสงวาบไปยังเฉินวั่นหลี่ ทั้งร่างกลับอ่อนหวานน่าสงสาร
หญิงงามระดับสุดยอดมาอ้อนวอนขอชีวิตเช่นนี้ แววตาชื้นฉ่ำด้วยความอ่อนโยนย่อมทำให้ชายชาญศึกแค่ไหนก็อ่อนยวบลงได้
ชายหนุ่มทุกคนย่อมเกิดภาพลวงตาว่าการปฏิเสธหญิงงามเช่นนี้เป็นบาปสิบประการ
“เพียงกลอุบายชั้นเล็ก ยังกล้ามาเผาะโชว์หน้าผู้เชี่ยวชาญ!”
เฉินวั่นหลี่ส่งเสียงฮึดในลำคอ ดวงตาเปล่งแสงสองสายพุ่งออกทันที พลังเยือกเย็นแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณในพริบตา
มิยาโมโตะยูกิฉะสะเทือนดั่งถูกฟ้าผ่า สะดุดล้มลงกับพื้น
“ยูกิฉะ!” มุระกาตกใจสุดขีด รีบเข้าไปจะประคองน้องสาว
แต่มิยาโมโตะยูกิฉะเพียงพิงกายครึ่งตัวกับพี่ชาย ความน่าสงสารในดวงตากลับเพิ่มพูนยิ่งกว่าเดิม
“เป็นความผิดของยูกิฉะเอง ขอให้ท่านเฉินโปรดหนักใจน้อยลง!”
เฉินวั่นหลี่ขมวดตาแน่น ตั้งแต่แรกที่หญิงนี้ปรากฏตัว เขาก็ตรวจพบความผิดปกติบางอย่างแล้ว
ตอนนี้หญิงนี้ใช้มนตร์เสน่ห์ออกมา ถูกเขาหักล้างเพียงหนึ่งเดียวแล้ว ยังสงบเสงี่ยมเช่นนี้ได้ ยิ่งยืนยันการสรุปของเขา