เฉินวั่นหลี่ก้าวลงจากมอเตอร์ไซค์ แล้วหัวเราะเบา ๆ "ไปทำให้มารดาเทพขุ่นเคือง? เธอบอกนายด้วยปากของเธอเองเหรอ? ที่ไหนได้ บางทีเธออาจยินดีที่ฉันมาถึงเสียอีก!"
คำพูดนี้ดังออกไป บรรดาผู้ที่ฟังภาษาอังกฤษเข้าใจในที่นั้นต่างโกรธกรืด ยกปืนขึ้นลั่นไวทันที รอเพียงคำสั่งจากคอซาก็จะเหนี่ยวไก
สีหน้าของคอซาเย็นชาลงทันที คนบ้าที่ยังใจเย็นได้ท่ามกลางปืนยาวปืนสั้นนับร้อยพันกระบอกแบบนี้ เขาเคยเห็นมาแล้ว
ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ครั้งหนึ่งเคยมีผู้ปลุกพลังวิเศษฝ่ายตะวันตกลอบแทรกซึมเข้าฐานทัพเพื่อลงมือสังหารผู้นำ
ตอนที่มาถึงใหม่ ๆ พวกมันล้วนหยิ่งผยองแบบเดียวกันหมด
แต่คนเหล่านั้นก็ไม่มีใครรอด จบลงที่การตายใต้ปืนไปกันทั้งนั้น หรือไม่ก็ตายใต้ฤทธิ์ของมารดาเทพ
ผู้เดียวที่มีชีวิตเดินออกไปได้คือกั้นมี่ต้า
แต่ผู้ทรงพลังระดับเทียบเท่ากั้นมี่ต้านั้น เขาอยู่มาทั้งชีวิตก็เคยพบเพียงคนเดียวเท่านั้น
ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกเดียวกับชายตรงหน้านี่แหละ พวกไม่รู้จักหน้าที่ตาย
"นายฆ่าผู้ทูตสวรรค์ของพวกเรา แล้วยังกล้าพูดจาดูถูกมารดาเทพอีก ดูท่านายอยากตายจริง ๆ สินะ!"
คอซาหัวเราะเยาะ ค่อย ๆ กวาดคทาศักดิ์สิทธิ์ในมือลง
ทุกคนเหนี่ยวไกทันที และในวินาทีนั้นเอง พวกเขาต่างตกตะลึงที่พบว่าเป้าหมายที่จะยิงได้หายไปแล้ว
เมื่อสายตาของพวกเขาจับภาพร่างของเฉินวั่นหลี่ได้อีกครั้ง
เห็นเขาพุ่งขึ้นสูงกว่าสามเมตร มือหนึ่งที่ไหนไม่รู้ปรากฏดาบยาวหลังกว้างขึ้นมา
แสงดาบราวสายฟ้า สะท้อนแสงเงินเย็นเยียบจนขนลุกใต้แสงจันทร์
ส่วนอีกมือบี้มวลอากาศ รากไม้เถาวัลย์นับไม่ถ้วนผุดขึ้นจากความว่างเปล่า เหล่าเถาวัลย์นั้นราวกับมีชีวิต ส่งเสียงแหวกอากาศรี่เข้าใส่ทุกคนอย่างรวดเร็ว