เฉินวั่นหลี่ลูบคางเบา ๆ เขาแต่แรกยังคิดอยู่เลยว่าจะใช้วิธีไหนหลอกราชันเหรินออกไปเป็นสัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้านซะอีก!
ไม่คิดว่ามันจะขอไปเองเสียแบบนี้ ชะงัดก็ชะงั้น ประหยัดเรื่องไปได้เลย
แต่ยังไม่ทันเขาตอบตกลง ก็ได้ยินราชันเหรินหัวเราะเยาะว่า “อย่าตอบตกลงเร็วนัก สัตว์ปีศาจที่จะเข้าไปอยู่ในแดนมนุษย์ ต้องได้รับอนุญาตจากกุนลุนและราชการฝ่ายมนุษย์!
เจ้าแน่ใจนักว่าตัวเองมีหน้ากากใหญ่โตขนาดนั้นในแดนมนุษย์? ข้าไม่อยากพอออกไปเจอก็ถูกยิงกระจาย!”
เฉินวั่นหลี่คิดเล็กคิดใหญ่ เย่อู่เทียนก็ไม่เคยบอกห้ามสักหน่อย กลองดอกอยู่ที่บ้าน พี่เย่อก็รู้เรื่อง ไม่ได้บอกห้ามก็คือยินยอม!
“วางใจเถอะ ผมก็ยังพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง ทางการต้องยอมรับแน่ ส่วนกุนลุนน่ะเหรอ พวกนั้นเป็นตัวอะไร ที่ข้าทำ จำเป็นต้องไปอธิบายให้พวกมันฟังด้วยหรือไง!”
เฉินวั่นหลี่หัวเราะก้อง
ราชันเหรินก็ไม่คิดสงสัย เพราะด้วยความแกร่งของเฉินวั่นหลี่ ในกุนลุนยังถือเป็นผู้แข็งแกร่ง
ในแดนมนุษย์ย่อมต้องมีฐานอำนาจสักหน่อยเป็นแน่
“งั้นก็ถือว่าตกลงกันแบบนี้! พอกลับไปแดนมนุษย์แล้วห้ามเสียใจนะ เผ่าเหรินข้าถือคำสัญญาเป็นเลือดเนื้อ ถึงตอนนั้นถ้าเจ้าผิดสัญญา แม้ข้าจะต้องตายข้างนอก ก็จะพาเจ้าตายพร้อมกัน!”
ราชันเหรินกล่าวเสียงดัง
มุมปากเฉินวั่นหลี่กระตุก ในใจคิดว่าเจ้าไม่ผิดสัญญาก็พอแล้ว แต่ปากกลับหัวเราะแห้ง ๆ ตอบว่า “เจ้าออกไปเถอะแล้วจะรู้ ข้าเฉินวั่นหลี่ในโลกนี้เป็นผู้ชายน้ำหนึ่งใจเดียว คำพูดคือคำสัญญา จะมาคดโกงเม็ดยาของเจ้าได้ยังไง!”
พูดจบ เขาก็ไม่เสียเวลา หยิบเม็ดยาดลออกมาหนึ่งเม็ดกลืนลงท้อง แล้วเริ่มนั่งสมาธิฟื้นฟู