เช้าตรู่วันที่สี่
เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น
เฉินเข่อ ผู้กำกับใหญ่ของรายการ 《พี่น้องช่วยกันดูแลบ้าน》 พาทีมงานกล้องมายืนอยู่หน้าประตู
หยางมี่สูดหายใจปรับอารมณ์ ก่อนเปิดประตูออก
“คุณครูหยาง ขอโทษที่รบกวนนะครับ พวกเราขอสัมภาษณ์ก่อนถ่ายทำสักหน่อย”
เฉินเข่อพูดยังไม่ทันจบ คำพูดก็สะดุดค้างอยู่ในลำคอ
หยางหมิงสวมชุดนอนหมีนุ่มฟู หาวหวอดแล้วโผล่หัวออกมาจากข้างขาของหยางมี่ ดวงตาปรือปรอย แก้มแดงระเรื่อ ประกอบกับใบหน้ากลมป้อมที่ดูอวบอิ่มขึ้นมาอีกนิด
ผู้กำกับหญิงทั้งสี่คนที่ยืนอยู่ด้านนอกต่างกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
“โอ้โห”
“น่ารักเกินไปแล้ว!”
เจ้าหน้าที่หญิงหลายคนยกมือปิดปาก สายตาละจากเขาไม่ได้เลย
ผู้กำกับหญิงคนหนึ่งถึงกับไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าบทที่ถืออยู่ร่วงลงพื้น ดวงตาจ้องหยางหมิงเขม็งไม่กะพริบ
แม้แต่พี่ตากล้องที่แบกกล้องอยู่ยังยืนตะลึง เกือบยื่นเลนส์ไปจ่อหน้าหยางหมิง
“เด็กคนนี้หน้าตาดีเกินไปแล้ว หล่อกว่าเด็กดาราในทีวีตั้งเป็นหมื่นเท่า”
คุณลุงฝ่ายเสียงอดชื่นชมไม่ได้
นี่แหละที่เรียกว่าพลังทำลายล้าง
หยางหมิงแอบยิ้มอยู่ในใจ ใช้ร่างกายวัยสามขวบคู่กับสติปัญญาของผู้ใหญ่ จัดการพวกคลั่งเด็กน่ารักพวกนี้ง่ายเหมือนดื่มน้ำ เปิดฉากมาได้สุดยอดจริง ๆ
“สวัสดีครับพี่ ๆ”
หยางหมิงส่งเสียงเรียกนุ่มนิ่ม พร้อมเอียงคอน่ารัก ๆ
……
ผู้กำกับหญิงหลายคนใจละลายกันหมด ถ้าไม่ติดว่ากำลังถืออุปกรณ์อยู่ คงพุ่งเข้าไปหยิกแก้มเขาแล้ว
“สวัสดีจ้ะ สวัสดี หนูน่ารักจังเลย”
เฉินเข่อได้สติกลับมา ค่อย ๆ ตั้งหลักเรียกสติคืนมาอย่างฝืน ๆ
“เข้าบ้านกันเถอะ รีบเข้าไปตั้งกล้อง อย่าขวางหน้าประตู”
ระหว่างที่ทีมงานกำลังตั้งกล้อง บัญชีเวยป๋อทางการของรายการก็ปล่อยภาพตัวอย่างของครอบครัวสุดท้ายออกมา