น้ำเสียงของเขาไม่มีความผันผวนใด ๆ เหมือนกำลังกล่าวถึงข้อเท็จจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ “เมื่อเทียบกับสิ่งที่พวกคุณกำลังจะเผชิญ มอนสเตอร์ที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้...ก็อบลิน ซอมบี้ ยักษ์...นับเป็นระดับ ‘ง่าย’ เท่านั้น”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากวาดผ่านผู้คนที่อยู่ในที่นั้น “
ในข้อมูลของเรา พวกนั้นเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตวิวัฒนาการระดับต่ำสุด ความหนาแน่นไม่มาก ไม่มีสติปัญญา มีเพียงสัญชาตญาณ แต่เส้นทางต่อจากนี้ พวกคุณจะได้พบกับสิ่งที่อยู่ในระดับสูงกว่า”
เขาชี้ไปที่ตำแหน่งลานอันฮั่นบนแผนที่ “ยกตัวอย่างเช่นเถาวัลย์สีแดงที่ครอบครองที่นี่ จัดอยู่ในระดับ ‘เหนือสามัญ’”
ในเต็นท์มีคนกระซิบถกเถียงกัน
เถาวัลย์แดงฉานต้นนั้น คนที่อยู่ที่นี่หลายคนรู้จักดี บางคนถึงขั้นเคยเห็นกับตา ซูมู่เคยเห็น เขาไม่เพียงเคยเห็น แต่ยังลงมือสังหารเถาวัลย์ต้นนั้นด้วยตัวเอง ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่ามันคือระดับอะไร แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว...เหนือสามัญ
โจวเหว่ยเหรินไม่หยุด “อีกทั้งจากการสำรวจของเรา ในเมืองนี้อาจมีสิ่งมีชีวิตระดับสูงกว่าซ่อนตัวอยู่ ระดับยังไม่ทราบแน่ชัด อาจเป็นระดับ ‘ตำนาน’ หรืออาจถึงขั้นระดับ ‘เทพนิยาย’”
คิ้วของซูมู่ขมวดเข้าหากัน
การจัดระดับความยากของมอนสเตอร์อย่างคร่าว ๆ: ง่าย เหนือสามัญ ตำนาน เทพนิยาย
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินการแบ่งระดับแบบนี้
เขานึกถึงสิ่งประหลาดชุดละครตัวนอกเมือง...ตัวที่สวมชุดตัวนางงิ้ว ถูกควบคุมด้วยเส้นด้ายโปร่งใสสามเส้น โจมตีเพียงครั้งเดียวก็ลดความทนทานของกระเช้าเขาไปถึงห้าสิบสามเปอร์เซ็นต์ สิ่งนั้นอยู่ในระดับอะไร ตำนาน หรือเทพนิยาย