ในเต็นท์มีคนเผยสีหน้าประหลาดใจ ไอ้หมอนี่เปิดเผยไพ่ตายตัวเองทั้งหมดได้ยังไง? ในสถานการณ์แบบนี้ พรสวรรค์และความสามารถคือสิ่งที่ไม่ควรเปิดเผยที่สุด แต่เขากลับพูดออกมาหมดเปลือกราวกับจดทะเบียนเข้าสำมะโนครัว
นี่มันยื่นมีดให้คู่ต่อสู้ชัดๆ บางคนขมวดคิ้ว บางคนสบตากับคนข้างๆ เชิงนัยหนึ่ง บางคนก้มหน้านิ่งคิดอะไรไม่รู้ แต่ไม่มีใครปริปากพูดอะไรในตอนนี้
จ้าวเต๋อหรงดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นสายตาพิกลพวกนั้น หรือไม่ก็เขาสังเกตแต่ไม่แยแส เขาพูดต่อ น้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังเล่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง
“ก่อนมาที่โลกนี้ ผมเป็นโปรแกรมเมอร์ ทำงานเกี่ยวกับอนิเมะ นั่งออฟฟิศทุกวัน พิมพ์โค้ด แก้บั๊ก ผ่านวันไปแบบเรียบๆ เกือบจะชินชา แต่ผมมีความฝันมาตลอด... อยากเป็นฮีโร่ เป็นคนที่แข็งแกร่ง” เขายิ้มเจื่อนๆ รอยยิ้มนั้นบนใบหน้าคล้ำเข้มและหยาบกร้านดูไม่ค่อยเข้ากันนัก
“ในโลกเดิม ความฝันนี้คงไม่มีทางเป็นจริง ชีวิตไม่มีพลังพิเศษ ไม่มีโชคพิสดาร ไม่มีนิ้วทองคำ ผมเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง แต่หลังจากมาที่โลกนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไป ผมกลายเป็นผู้วิวัฒนาการ สุ่มได้พรสวรรค์นี้ แม้จะเป็นแค่ระดับ C แต่ผมรู้สึกว่ามันเหมาะกับผมดี ผมมีโอกาสทำฝันให้เป็นจริงแล้ว”
เขากำหมัดแน่น เสียงข้อนิ้วดังกร๊อบ
“โลกนี้แม้จะอันตราย แต่อันตรายก็หมายถึงโอกาส ทุกวันฆ่ามอนสเตอร์ ทุกวันแข็งแกร่งขึ้น ตอนนี้ผมอยู่ระดับห้าแล้ว อาชีพ: ผู้พิทักษ์ศิลา คุณภาพเขียว”