องค์กรพีระมิดทอง ณ ห้องสงบแห่งหนึ่ง
ประตูปิดลงจากด้านนอก แสงไฟสลัวจากเพดานส่องลงบนชายชราที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหิน
แขนเสื้อข้างหนึ่งของเขาว่างเปล่าตั้งแต่ใต้ข้อศอกลงไป ตรงปากแผลมีผ้าสีคล้ำพันอยู่ เลือดหยุดไหลแล้ว ทว่ายังคงซึมออกมาอย่างเชื่องช้า
ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษที่แช่น้ำ แต่คิ้วยังคงขมวดแน่น ลึกลงไปในดวงตามีความหวาดผวาที่ปิดบังไว้ไม่มิด
ก่อนเมืองถ่านอัสดงจะล่มสลาย ในวินาทีสุดท้ายเขาได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากที่นั่น
เดิมทีเขาตั้งใจจะลงมือ
ราคาที่ต้องจ่ายเช่นนี้เขาแบกรับไหว ขอเพียงช่วยคนส่วนหนึ่งในเมืองถ่านอัสดงไว้ได้ การวางหมากของหอทองคำแดนเหนือก็จะไม่พังพินาศไปทั้งหมด
แต่ในชั่วขณะที่กำลังจะลงมือ เขากลับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง
ความรู้สึกนั้นไม่ใช่แค่ลางเตือนภัยธรรมดา หากเป็นความเย็นเยียบที่ผุดขึ้นจากส่วนลึกของวิญญาณ ราวกับมีบางสิ่งกำลังจับตามองเขาจากที่สูงลิบลิ่ว ขอเพียงกล้าก้าวออกไป กระดูกและวิญญาณของเขาก็จะถูกบดขยี้จนแหลกสลาย
เขาตัดสินใจทันที ตัดแขนตัวเองทิ้ง แล้วถอยออกมาจากช่องทางที่กำลังก่อตัวขึ้น
“ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด...” ชายชราหลับตาลง ไม่พูดต่อ