เขาไม่ถึงกับต้องเรียกทวนยาวออกมาจากความว่างเปล่าด้วยซ้ำ แค่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองเสือดาวเงามายาจากอีกฝั่งของสนามวิ่งตรงเข้ามาหา
ความเร็วของมันเร็วราวกับเงาสีม่วงเข้มที่ถูกยืดยาว ทิ้งภาพหลอนที่ขาดเป็นท่อน ๆ ไว้ในอากาศ ราวกับมีคนโรยเศษกระจกไว้ข้างหลังมันตลอดทาง ซูมู่เห็นแนวแรงดันลมที่ปลายเล็บของมัน เห็นจุดที่การโจมตีจะตกลง เห็นตำแหน่งที่มันตั้งใจจะกัดจริง ๆ...ด้านซ้ายของไหล่
เขาไม่ได้หลบ และในวินาทีที่มันพุ่งถึงตัว หมัดตรงของเขากระแทกลงที่ข้างคอของมัน
ร่างของเสือดาวเงามายาแข็งทื่อกลางอากาศทันใด ราวกับชนกำแพงที่มองไม่เห็น ทั้งตัวดีดถอยกลับไปคนละทิศทาง กลิ้งไปบนพื้นสองตลบกว่าจะทรงตัวได้ มันใช้ขาทั้งสี่คุ้ยเขี่ยพื้นสองสามครั้งเพื่อปรับท่าใหม่ ในดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นมีบางอย่างแวบผ่าน...ซูมู่ไม่แน่ใจว่านั่นคือความหวาดกลัวหรือไม่ แต่ความเร็วของมันช้าลงอย่างเห็นได้ชัดกว่าเมื่อกี้หนึ่งจังหวะ
ซูมู่ไม่เปิดโอกาสให้มันปรับตัว เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายทิ้งเงาตามหลังไว้ในอากาศสั้นกว่าที่เขาคิดไว้ ไล่ประกบถึงตัวเสือดาวเงามายาได้ทันที หมัดตกลงมาครั้งที่สอง เสือดาวเงามายาพยายามใช้ฝีเท้าเงามืดหลบหนี แต่ร่างกายของมันเพิ่งหายไปจากจุดเดิม หมัดของซูมู่ก็ร่วงลงที่ตำแหน่งที่มันกำลังจะปรากฏตัวล่วงหน้าแล้ว
ราวกับเขารู้มาตั้งแต่แรกว่ามันจะตกลงไปตรงนั้น
ร่างของเสือดาวเงามายาถูกกระแทกปลิวอีกครั้ง คราวนี้หลังตกพื้นมันไม่ได้กลิ้ง แต่ไถลออกไปไกลหลายเมตร ขาสี่ข้างกางออก ราวกับถูกต่อยจนมึนงง ซูมู่ไม่รอให้มันฟื้น ไล่ตามไปแล้วก็ชกซ้ำอีกหมัด