เสียงนั้นแผ่วเบายิ่ง ราวกับทะลุผ่านอุปสรรคนับชั้นจากสถานที่ห่างไกลกว่าจะมาถึงที่นี่
แต่ทุกถ้อยคำกลับชัดเจนราวกับมีคนพูดอยู่ข้างหู
ซูมู่สัมผัสได้ว่าการโจมตีต่อเนื่องรอบตัวหยุดลงพร้อมกันในชั่วขณะเดียว ทักษะปัดป้องไม่ทำงานอีก เสียงปะทะและเสียงหึ่งก้องในอากาศที่ดำเนินมานานกว่าสิบนาทีเงียบสนิทลง
เขาลืมตาขึ้น
บัณฑิตยืนอยู่ไม่ไกลตรงหน้า นิ้วยังคงอยู่ในท่าขีดเขียน แต่มือนั้นหยุดค้างกลางอากาศ ไม่ขยับต่อ
สายตาของมันมองข้ามซูมู่ไปยังทิศทางเลือนรางแห่งหนึ่งตรงชายขอบป่าท้อ ปากแง้มออกเล็กน้อย ทว่าลำคอกลับเปล่งเสียงใดไม่ได้อีกแล้ว
ช่วงชะงักนั้นกินเวลาเพียงชั่วพริบตา...แต่สำหรับซูมู่ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ทวนยาวถูกเรียกออกมาจากความว่างเปล่า ร่างของซูมู่พุ่งทะยานในชั่วขณะที่อีกฝ่ายยังชะงักไม่ทันสิ้นสุด
พรสวรรค์ล็อกจุดอ่อนทำงานโดยอัตโนมัติในตอนที่ปลายทวนแทงออกไป มันค้นพบช่องโหว่ร้ายแรงเพียงจุดเดียวบนร่างนั้นได้อย่างแม่นยำ
ปลายทวนแทงทะลุอกของบัณฑิต
ขณะที่แทงเข้าไป ซูมู่แทบไม่รู้สึกถึงแรงต้าน ราวกับแทงเข้าไปในร่างที่ถูกควักสิ่งภายในออกไปเกือบหมด ปลายทวนทะลวงผ่านร่างของมันไปแทบไร้อุปสรรค
หลังถูกปลายทวนแทงทะลุ บัณฑิตสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะดึงสายตากลับจากที่ไกล แล้วมองมาที่ซูมู่ มุมปากขยับเบา ๆ...ราวกับกำลังยิ้ม