ปฏิกิริยาแรกของหลินอวี่เวยคือ...เขายังเสแสร้งได้อีกเหรอ? ทั้งที่ถูกกดดันหนักหน่วงขนาดนั้น เขากลับรับมือด้วยวิธีนี้ แถมยังหลับตาอยู่ ท่าทางแบบนี้ดูเหมือนตั้งใจแสดงอะไรบางอย่างชัด ๆ
แต่ไม่นานเธอก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ร่างของซูมู่กำลังเคลื่อนไหว แต่ไม่ได้พุ่งเข้าโจมตี หากกำลังถอยหลัง
ฝีเท้าของเขากลางอากาศเคลื่อนไปในทิศทางถอยร่น แม้ระยะการเคลื่อนไหวจะไม่มาก แต่ทุกครั้งที่ขยับกลับแฝงเจตนาชัดเจน...
เขากำลังพยายามหนีออกจากสนามรบ
หลินอวี่เวยมองกำแพงโล่ที่ปกคลุมรอบตัวเขาอยู่ตลอด แม้ต้องรับการโจมตีถี่กระหน่ำต่อเนื่องก็ยังคงป้องกันได้อย่างสมบูรณ์ ทว่าสภาพเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าต้องอาศัยบางสิ่งคอยค้ำจุน และซูมู่กำลังใช้สิ่งนั้นจนหมดไป
เธอมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะไม่ลังเลอีก หันหลังวิ่งไปทางชายป่าท้ออย่างรวดเร็ว
แต่หลังจากวิ่งออกไปได้ระยะหนึ่ง ฝีเท้าของเธอก็ชะงัก
เธอหันกลับไปมอง...การถอยของซูมู่ถูกบางอย่างขวางไว้ ร่างของเขายังคงลอยอยู่กลางอากาศ แต่ไม่ว่าจะขยับไปทางไหนก็จะชนเข้ากับแรงต้านที่มองไม่เห็น ราวกับถูกตรึงให้อยู่ในขอบเขตหนึ่ง บัณฑิตผู้นั้นแม้จะทำลายการป้องกันของเขาไม่ได้ แต่กลับใช้วิธีบางอย่างจำกัดพื้นที่เคลื่อนไหวของเขา
หลินอวี่เวยกัดฟัน ก่อนจะวิ่งย้อนกลับไป เธอไม่รู้ว่ากลับไปแล้วจะทำอะไรได้ แต่ก็ไม่ได้วิ่งหนีต่อ
ซูมู่สัมผัสได้ถึงแรงต้านนั้นเช่นกัน...