หมัดของราชันย์อสูรกระทิงซาอูต้าพุ่งมาอีกครั้ง
หมัดกระแทกใส่ไหล่ของจ้าวเต๋อหรง ผิวหนังสีเทาดำแตกกระจาย เผยให้เห็นเนื้อสีแดงสดที่เลือดไหลซึมอยู่ข้างใต้ ร่างของจ้าวเต๋อหรงกระเด็นออกไปอีก ชนเข้ากับต้นไม้ต้นหนึ่ง แล้วไถลลงมา คุกเข่าอยู่กับพื้น มือทั้งสองข้างยันพื้นไว้ เลือดจากบาดแผลที่ไหล่ทะลักออกมา หยดลงบนใบไม้แห้ง ย้อมใบไม้เป็นสีแดงเข้ม
ฟางหลินพุ่งเข้ามา ขวางหน้าจ้าวเต๋อหรง ลูกธนูของเธอยิงหมดแล้ว เธอชักมีดสั้นที่เอวออกมา มือทั้งสองกำด้ามมีด ปลายมีดชี้ไปข้างหน้า เล็งไปที่ขาของราชันย์อสูรกระทิงซาอูต้า ร่างของเธอสั่นเทา แต่เธอไม่ถอย
“หลีกไป” เสียงของจ้าวเต๋อหรงดังมาจากด้านหลังเธอ แหบพร่า ทุ้มต่ำ แต่หนักแน่น
ฟางหลินไม่ขยับ
“หลีกไป!” จ้าวเต๋อหรงตะโกนลั่น เสียงดังจนใบไม้รอบ ๆ สั่นสะเทือน
ร่างของฟางหลินกระตุกเล็กน้อย แล้วเธอก็ถอยออกไป
จ้าวเต๋อหรงลุกขึ้นจากพื้น บาดแผลที่ไหล่ยังมีเลือดซึมออกมา รอยร้าวบนแขนยังขยายวงกว้าง ผิวหนังสีเทาดำหลุดร่วงเป็นแผ่น ๆ ราวกับกำแพงเก่าที่กำลังกะเทาะ
แขนขวาของเขายกไม่ขึ้นแล้ว เขาใช้มือซ้ายหยิบค้อนเหล็กขึ้นมา ด้ามค้อนงอเล็กน้อย กำได้ไม่ถนัดนัก แต่เขาก็กำมันไว้ แล้วเดินตรงไปหาราชันย์อสูรกระทิงซาอูต้า
หลิวหยาง เพื่อนร่วมทีมของเขาดึงเขาไว้ “หัวหน้า ท่านสู้ต่อไม่ไหวแล้วนะ...”
จ้าวเต๋อหรงสะบัดมือเขาออก
เขาเดินช้ามาก แต่ละก้าวทิ้งรอยเท้าเลือดไว้บนใบไม้แห้ง เขาเดินไปหยุดต่อหน้าราชันย์อสูรกระทิงซาอูต้า เงยหน้าขึ้น มองดวงตาสีแดงเลือดคู่นั้น