“เขาไม่กล้าแม้แต่จะลงมือ!”
“พวกหัวหน้ากองไป๋เรียกเขามาเป็นคนดูหรือไง?”
หลินเสี่ยวเหอได้ยินคำพูดเหล่านั้น
นิ้วของเธอกำมีดสั้นแน่น ข้อนิ้วซีดขาว ริมฝีปากเธอขยับเล็กน้อย เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เธอเชื่อมั่นในตัวซูมู่ เชื่อว่าเขามีเหตุผลของตัวเอง ไม่ว่าคนพวกนั้นจะพูดอะไร เธอก็ไม่มีวันหวั่นไหว
มีดสั้นของเธอแทงไปที่ขาของราชันย์อสูรกระทิงซาอูต้า ปลายมีดกลับลื่นไถลไปอีกครั้ง เธอกัดฟัน แทงอีก ก็ลื่นอีก แทงอีก ก็ลื่นอีก ง่ามนิ้วของเธอแตก เลือดไหลซึมตามด้ามมีดลงมา เธอไม่หยุด
หลินอวี่เวยก็ได้ยินคำพูดเหล่านั้นเช่นกัน เธอกำลังพันแผลให้ทหารที่ถูกสายฟ้าฟาดใส่แขน เมื่อได้ยินคำนินทาพวกนั้น นิ้วของเธอชะงักไปชั่วขณะ เธอเงยหน้าขึ้น มองไปทางซูมู่
ซูมู่พิงลำต้นไม้ กอดอก มองสนามรบ สีหน้าสงบนิ่งราวกับน้ำนิ่งในบ่อ คิ้วของหลินอวี่เวยขมวดเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มหน้าลง พันแผลต่อ
เธอคิดว่า ทำไมซูมู่ถึงไม่ลงมือ
ในเขตมืด เธอเคยเห็นพลังของเขา... เขาฆ่ามอนสเตอร์ระดับสิบตัวนั้นเพียงลำพัง เขาสามารถต่อกรกับไป๋หลิ่วซีได้โดยไม่เสียเปรียบ เขายิงเกือบตายนักล่าด้วยกระสุนนัดเดียว ใช่ว่าเขาไม่กล้าลงมือ เขาแค่ไม่อยากลงมือ เขากำลังรออะไร?