เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นข้างหูซูมู่
แถบค่าประสบการณ์ของเขาพุ่งกระฉูดขึ้นมาพักใหญ่ จากเกินครึ่งของระดับแปด ไปหยุดอยู่ที่เลยระดับเก้าออกมานิดหน่อย
เขาไม่ได้ดูหน้าต่างข้อมูล สายตาของเขาเลื่อนออกจากซากศพของแม่มดน้ำแข็ง มองข้ามไปยังแม่มดอัคคีที่อยู่อีกฟากของแคมป์
ผู้คนรอบด้านตกตะลึงไปตาม ๆ กัน
จางเผิงจูงม้าลายน้อย ม้าลายน้อยกำลังจาม แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
ในหัวของเขาเหลือเพียงความคิดเดียว... ระดับสิบสอง ระดับม่วง มอนสเตอร์เหนือสามัญ ถูกซูมู่ฆ่าเพียงลำพัง
ไม่ใช่แค่ไล่หนี แต่ถึงขั้นตาย
ศพนอนอยู่ตรงหน้าเขา เลือดสีฟ้าน้ำแข็งยังไหลรินออกมา แผ่ความเย็นหยดน้ำค้างและผืนดินเป็นก้อนน้ำแข็งแข็ง
หวังเฉินยืนอยู่หลังฝูงชน ใบหน้าซีดราวกับกระดาษ ขาสั่น ฟันกระทบกัน ความคิดในหัววนเวียนซ้ำไปซ้ำมา... อย่ายุ่งกับเขา อย่ายุ่งกับเขา อย่ายุ่งกับเขา
เหอหลินยืนอยู่ริมฝูงชน ญาณสัมผัสของหล่อนยังทำงาน หล่อนสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานในร่างของซูมู่... คลื่นชนิดนั้นเกินกว่าจะใช้คำว่า “แข็งแกร่ง” มานิยาม มันคืออะไรบางอย่างในอีกระนาบหนึ่ง ราวกับสิ่งมีชีวิตจากมิติที่สูงกว่ากำลังปรากฏกายในโลกมิติต่ำใบนี้ กฎทุกข้อ ขีดจำกัดทุกอย่าง สามัญสำนึกทั้งมวล ล้วนใช้กับเขาไม่ได้
“ระดับสิบสอง...ม่วง...เหนือสามัญ...” มีคนพึมพำ เสียงเบายิ่งกว่าเสียงยุง
“ซูมู่เป็นคนฆ่าคนเดียวเลยนะ...” อีกคนต่อความ เสียงสั่นพร่าไปด้วยความหวาดหวั่นที่รอดชีวิตมาได้แบบหวุดหวิด