ในเวลาเดียวกัน
ทางฝั่งของไป๋หลิ่วซี การโจมตีของแม่มดอัคคียิ่งทวีความรุนแรง
อุกกาบาตไม่ใช่ตกลงมาทีละก้อนอีกแล้ว แต่ถล่มลงมาเป็นระลอก ๆ ราวกับท้องฟ้าถูกเจาะเป็นรู แล้วก้อนหินที่ลุกไหม้ก็เททะลักจากรูนั้นลงมาแน่นขนัด ไร้ช่องว่าง
คทาเวทของแม่มดอัคคีหมุนในมือ ทุกครั้งที่หมุนครบรอบหนึ่งระลอก อุกกาบาตก็จะผุดขึ้นจากความมืด พร้อมคลื่นความร้อนระอุและเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู กระแทกใส่โล่ กระแทกพื้น กระแทกใส่ผู้คน
โล่ของเหล่าเว่ยใกล้จะต้านไม่ไหวแล้ว รอยร้าวบนหน้าโล่ลามจากขอบเข้าสู่ใจกลาง และจากใจกลางไปสู่อีกฝั่ง เหมือนกระดาษที่ถูกขยำยับแล้วพยายามคลี่ให้เรียบ
แขนของเขาสั่นระริก ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะความร้อนที่ส่งผ่านโล่ลวกแขนเขาจนเกร็งกระตุก
ดาบถังของจ้าวเฉิงแหวกว่ายอยู่ในห่าฝนอุกกาบาต ปลายดาบผ่าก้อนหินที่ลุกไหม้ทีละก้อน เศษหินและประกายไฟกระเด็นใส่หน้า ใส่แขน ใส่เสื้อผ้าของเขา ผิวหนังของเขาถูกเผาเกิดตุ่มน้ำใสหลายจุด แต่เขาไม่ยอมหยุด ปลายดาบของเขาไม่เคยช้าลง
พลังปราณของไป๋หลิ่วซีฟันเข้าใส่โล่ของแม่มดอัคคี
โล่แตกเป็นเสี่ยง ร่างของแม่มดอัคคีบิดเบี้ยวในเปลวเพลิงอยู่ชั่วขณะ แล้วก็ก้าวออกมาจากเปลวเพลิง โล่รวมตัวขึ้นใหม่ สว่างกว่าเดิม ร้อนกว่าเดิม
พลังปราณของไป๋หลิ่วซีฟันเข้าใส่อีกครั้ง โล่ก็แตกอีก ร่างของแม่มดอัคคีก็เดินออกมาอีก โล่ก็รวมตัวอีก
ราวกับเป็นการยื้อแย่งที่ไม่มีวันจบ ไป๋หลิ่วซีกำลังผลาญพลังงานของแม่มดอัคคี ส่วนแม่มดอัคคีก็กำลังผลาญพละกำลังของไป๋หลิ่วซี