ตอนนั้นเองที่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ ว่าต้องเป็นเพราะก่อนหน้านี้สองครั้งที่อีกฝ่ายให้ตัวเองขึ้นต้นไม้ แล้วตัวเองไม่ฟัง ผลที่ตามมาก็ไม่ดีเลย สุดท้ายก็ต้องทำแบบนั้น และตอนนี้ก็ทำตามที่อีกฝ่ายบอกโดยไม่รู้ตัว
กำลังคิดว่านี่มันการครอบงำทางจิตหรือเปล่า
แต่ไม่มีเวลาคิดมากแล้ว
ตอนนี้ ระเบิดมือถูกขว้างออกไป
หัวโล้นเห็นมีอะไรบางอย่างพุ่งมา ก็ยกมือขึ้นป้องตามสัญชาตญาณ คิดว่าเป็นอาวุธลับอะไรสักอย่าง ระเบิดมือพุ่งตรงกลางหน้าผากเขา เด้งขึ้นหนึ่งครั้ง แล้วตกลงมาข้างเท้า
“อะไรของ...”
ยังพูดไม่ทันจบ
ตู้ม!!!
แสงไฟระเบิดออก สะเก็ดกระจาย
ทั้งห้าคนไม่มีแม้แต่เสียงร้องโหยหวน ก็ถูกการระเบิดกลืนกิน เลือดเนื้อ กระดูกแหลกละเอียด แขนขาขาดกระเด็น กระจัดกระจายในคลื่นแรงระเบิด บนต้นไม้ บนพื้น ล้วนเป็นรอยเลือดสีแดงฉาน
หลินอวี่เวยเอามือกุมหัว ซบหน้าลงกับพื้นแน่น
คลื่นแรงระเบิดพัดผ่านเหนือศีรษะเธอ คลื่นความร้อนแสบผิวจนเจ็บ ในหูมีเสียงอื้ออึง ไม่ได้ยินอะไรชัด
ไม่กี่วินาทีต่อมา ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ
ซูมู่ปล่อยมือที่อุดหู ลุกขึ้นยืน สะบัดศีรษะ เสียงระเบิดดังสะท้อนบนดาดฟ้าอันว่างเปล่า จนเยื่อแก้วหูเขาร้าวรานไปหมด
เขาเดินไปยังกองซากพวกนั้น
บนพื้นเหลือเพียงกองเนื้อเละห้ากองกับเสื้อผ้าที่ถูกระเบิดจนขาดวิ่นอีกไม่กี่ชิ้น กระเป๋าของทั้งห้าคนกระจัดกระจายอยู่ในกองเลือด เปื้อนเศษเนื้อและเศษกระดูกเต็มไปหมด
น่าแปลกที่ข้างซากแต่ละร่าง มีกล่องไม้วางอยู่หนึ่งใบ
เหมือนกับของที่มอนสเตอร์ดรอปหลังตายไม่มีผิด