บ้านทั้งหลังสั่นสะเทือน กระจกหน้าต่างดังหึ่งๆ ฝุ่นเพดานร่วงกราวลงมา ซูมู่รู้สึกว่าพื้นใต้เท้าสั่นสะท้าน แรงสั่นสะเทือนรุนแรงกว่าตอนที่ระเบิดมือระเบิดมาก
ทั้งสองลุกขึ้นยืนทันควัน สีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน
ซูมู่ก้าวสามก้าวขึ้นชั้นสอง หลินอวี่เวยตามมาติดๆ
ผลักหน้าต่าง มองไปทางที่เสียงมาจาก...
ทางสวนสนุก ลูกไฟขนาดใหญ่กำลังลอยสูงขึ้น
ควันดำคละคลุ้งเปลวไฟพุ่งขึ้นฟ้า ในเสาควันสีเทาดำ มองเห็นเศษชิ้นส่วนอาคารกระจัดกระจาย แรงระเบิดซัดต้นไม้รอบๆ ล้มหงายรุ่ยร่าย ต่อให้อยู่ไกลขนาดนี้ ซูมู่ยังเห็นฝุ่นตลบทางโน้น
นั่นมันอะไรระเบิด?
ไม่ใช่ระเบิดมือ ไม่ใช่ดินระเบิดธรรมดา
เสียงนั่น อย่างน้อยก็ระดับขีปนาวุธ
ระยะไกล พวกซอมบี้ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วเหมือนโดนกดสวิตช์ พากันกรูตรงไปทางสวนสนุก ถนน ในป่า ซากปรักหักพัง ร่างสีเทาขาวโผล่จากทุกมุม ไหลรวมเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกราก วิ่งคลั่งเข้าหาศูนย์กลางระเบิด
ซูมู่กับหลินอวี่เวยมองหน้ากัน ต่างเห็นความคิดเดียวกันในสายตาอีกฝ่าย...
ไม่ว่าจะอะไร นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะเข้าไปยุ่ง
“ลงไป!” หลินอวี่เวยหันหลังกลับก่อน “รีบแยกส่วนให้เสร็จ ไปทางเหนือ!”