ซูมู่ขมวดคิ้ว เดินเข้าไปใกล้สองสามก้าว ใช้ไฟฉายส่องดู
บนกำแพงสลักหมายเลขหนึ่ง...ไม่ใช่รูปแบบหมายเลขใด ๆ ที่เขาเคยเห็น แต่วิธีการเขียนตัวเลขนั่นทำให้เขานึกถึงหมายเลขบนเครื่องแบบทหารที่เคยเห็นมาก่อน
คิ้วของเขาขมวดแน่นขึ้น
ซูมู่ถอยหลังสองก้าว กวาดตามองผนังทั้งหมด รอยเลือดทอดจากยอดกำแพงลงมาจรดพื้น ใต้กำแพงมีปลอกกระสุนตกอยู่สองสามปลอก...ไม่ใช่ปลอกกระสุนขนาด 9 มม. ที่เขาใช้ แต่เป็นขนาดลำกล้องใหญ่กว่า ผิวปลอกกระสุนออกซิไดซ์จนเป็นสีดำ แต่ขอบยังเหลือเงาทองแดงอยู่ แสดงว่าเพิ่งถูกทิ้งไว้ไม่นานนัก
ส่วนอีกด้านของใต้กำแพง มีศพนอนอยู่ศพหนึ่ง
สวมเครื่องแบบทหาร ชุดรบสีน้ำเงินเขียว อินทรธนูปักสัญลักษณ์ที่เขาจำไม่ได้ กระเป๋าเสื้อตรงหน้าอกยังเสียบสมุดโน้ตที่ชุ่มเลือดอยู่เล่มหนึ่ง ศพตายมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งวัน ผิวหนังแสดงสีขาวเทาผิดปกติ เต็มไปด้วยรอยร้าวละเอียด เหมือนถูกอะไรบางอย่างดูดความชื้นออกไปจากภายใน
ซูมู่ย่อตัวลง พลิกดูสมุดโน้ตเล่มนั้น ลายมือข้างในหวัดและเร่งรีบ ส่วนใหญ่เลือนลางจนอ่านไม่ออกเพราะชุ่มเลือด พอจะจำได้แค่ไม่กี่คำ: “เขตมืด”, “ระดับสูง”, “ถอย”, “ติดต่อกองบัญชาการไม่ได้”
เขาวางสมุดโน้ตกลับลงในกระเป๋าเสื้อศพ แล้วลุกขึ้น
นี่เป็นคนที่สามสิบกว่าในคืนนี้ที่เขาเห็นสวมเครื่องแบบทหารแบบนี้