เขาสัมผัสได้ว่าหลังจากน้ำยาถูกกลืนลงคอ ลมหายใจของคนเหล่านั้นก็เริ่มเปลี่ยนแปลง...
ไม่ใช่การพองตัวขึ้นอย่างรุนแรง แต่เป็นการไต่ระดับขึ้นอย่างมั่นคงและต่อเนื่อง ราวกับมีบางสิ่งกำลังค่อย ๆ ปลดข้อจำกัดบางอย่างภายในร่างกายของพวกเขา
จากนั้นพวกเขาก็ขยับ
คนกว่าร้อยคนระดมโจมตีใส่เงาร่างนิ่งงันกลางบ่อจระเข้พร้อมกันเป็นครั้งแรก
ทันทีที่การโจมตีถาโถมลงมา ผิวน้ำในบ่อก็ระเบิดกระจาย
สายน้ำพุ่งสูงหลายสิบเมตร โคลนขุ่นกับน้ำสีคล้ำในบ่อกระจายออกไปรอบด้านราวกับกำแพงน้ำที่ถูกระเบิดจนแตกกระจาย ก่อนจะแปรเป็นละอองน้ำละเอียดกลางอากาศ
เงาร่างมหึมาพุ่งขึ้นจากก้นบ่อด้วยความเร็วเกินขีดจำกัดที่สรีระเทอะทะของมันควรทำได้ ราวกับภูเขาสีดำที่ถูกยกพรวดขึ้นมาจากใต้ผืนน้ำ
เมื่อหัวของจระเข้ยักษ์โผล่พ้นม่านหมอกน้ำ ขอบฟันที่เรียงตัวไม่สม่ำเสมอก็สะท้อนแสงยามค่ำคืนอันริบหรี่ ราวกับพื้นผิวศิลาจารึกโบราณที่แช่อยู่ใต้น้ำมานับพันปีกำลังค่อย ๆ ปริแตก
จังหวะที่ร่างของมันโผล่ขึ้นมาจนหมด พื้นดินตลอดแนวริมบ่อก็ทรุดลงไปช่วงหนึ่ง ราวกับมีของหนักมหาศาลย้ายจากใต้ผืนน้ำขึ้นมาอยู่บนพื้นดิน
จากนั้นมันก็ขยับ
หางของมันกวาดฟาดออกไป ท่าทางไม่ได้รวดเร็วนัก แต่ด้วยขนาดตัวมหึมา ทุกครั้งที่สะบัดหางจึงก่อเสียงแหวกอากาศแหลมบาดหู
พายุที่หอบขึ้นมาพัดผู้มีอาชีพหลายคนซึ่งอยู่ใกล้ขอบบ่อปลิวกระเด็นไป กระแทกพื้นห่างออกไปหลายสิบเมตรและกลิ้งหลายตลบ ดินกับเศษหินพลิกกระจาย กองพูนเป็นสันดินขึ้นตามสองฝั่งของบ่อ