แต่เขาไม่ได้หยุด
เขาพยักหน้าให้คนเหล่านั้นเล็กน้อย แล้วเดินลึกเข้าไปในป่าต่อ ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า ราวกับแค่เดินผ่านไปเท่านั้น
เสียงพูดคุยแผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง
“ซูมู่”
“เขาเดินเข้าไปจริง ๆ ด้วย”
“ข้างในมอนสเตอร์เลเวลสูงกว่า เขาคงจะไปล่าพวกเลเวล 13 ขึ้นไปแน่”
“พวกเราต้องใช้คนเป็นสิบรุมมอนสเตอร์เลเวล 10 ตัวเดียว เขากลับเข้าไปคนเดียว...”
“อย่าเอาไปเทียบกันเลย ของเขาเลเวล 13 ส่วนพวกเราเลเวล 8 ห่างกันตั้ง 5 เลเวล รู้ไหมว่าห่างกันขนาดไหน? ต่อให้เราอัปอีก 2 เลเวล ก็ยังไม่แน่ว่าจะตามเขาทัน”
“เลเวล 13 ยังไม่ใช่จุดสูงสุดด้วยซ้ำ ได้ยินว่าในสนามประลองก่อนหน้านี้เขาสู้กับมอนสเตอร์คุณภาพเหลืองเลเวล 10 ของแบบนั้น ต่อให้พวกเราขึ้นไปเป็นสิบคนก็มีแต่จะไปตาย”
“ช่างเถอะ ไม่ต้องมองแล้ว เขาก็ล่าของเขา พวกเราก็ล่าของเรา เคลียร์พื้นที่รอบนอกตรงนี้ให้หมดก่อน ถึงค่าประสบการณ์จะน้อย แต่อย่างน้อยก็ปลอดภัย”
หลังจากเดินออกมาได้ระยะหนึ่ง ซูมู่ยังรู้สึกได้ถึงสายตาหนักอึ้งที่จับจ้องแผ่นหลัง แต่เขาไม่ได้หันกลับไป
เดินหน้าต่อ
การเดินครั้งนี้กินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมง
ด้วยความเร็วของเขา แค่ครึ่งชั่วโมงก็เดินทางผ่านระยะทางไกลมากแล้ว
ซากปรักหักพังถูกทิ้งไว้เบื้องหลังนานแล้ว ป่ารอบตัวหนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ ต้นไม้ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แสงสว่างก็ยิ่งมืดลง ส่วนเลเวลของมอนสเตอร์ก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ตอนนี้เขาเจอมอนสเตอร์เลเวล 17, 18 และ 19 ได้แล้ว
ซูมู่ย่อตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ สายตาจับจ้องผ่านช่องว่างระหว่างลำต้นไปยังเบื้องหน้า