โจวเจิ้นกั๋วพูดต่อ “คนจากทั้งสามแนวรวมกันแล้วมีเป็นแสน ฟังดูน่ากลัวก็จริง แต่พื้นที่แถบนี้กว้างมาก พวกนั้นไม่มีทางเอาคนทั้งหมดมากองรวมกันไว้จุดเดียว ขอแค่พวกมันกระจายกำลังกันค้นหาศิลาปลดผนึก เราก็ถ่วงเวลาได้ สู้ไม่ไหวก็หลบ เข้าไปซ่อนในซากปรักหักพังหรือในป่า พวกมันเหนื่อยเราค่อยโจมตี พวกมันรุกเราถอย วิธีรบของบรรพบุรุษใช้ได้ผลในภูมิประเทศแบบนี้ยิ่งกว่ากลยุทธ์ไหน ๆ”
หานเหล่ยเสริมขึ้นจากด้านข้าง “พวกเราได้เปรียบเรื่องภูมิประเทศ พวกนั้นเพิ่งเข้ามา ยังไม่รู้แม้กระทั่งสภาพพื้นที่ อย่างน้อยเราก็รู้ว่าตรงไหนซ่อนคนได้ ตรงไหนใช้เลี่ยงได้”
ซูมู่ฟังจบก็พยักหน้า “ได้ ถ้ามีเรื่องอะไรที่ฉันช่วยได้ ฉันจะช่วยแน่นอน”
โจวเจิ้นกั๋วมองเขาแล้วส่ายหน้า “ไม่ต้อง ตอนนี้หน้าที่ของนายคือเพิ่มระดับ ยิ่งนายแข็งแกร่ง พวกเราก็ยิ่งรับมือสถานการณ์ข้างหน้าได้มั่นคงขึ้น ถ้าคนจากทั้งสามแนวล้อมเข้ามาจริง ๆ พอถึงตอนที่รับมือไม่ไหว พวกเราจะไปหานายเอง แต่ก่อนหน้านั้น นายตั้งใจเพิ่มระดับไปก่อน”
ซูมู่ไม่ได้ปฏิเสธ
โจวเจิ้นกั๋วล้วงกระดาษที่เขียนด้วยลายมือออกมาจากอกเสื้อปึกหนึ่ง แล้วยื่นให้ซูมู่ “นี่คือข้อมูลมอนสเตอร์ที่พวกเรารวบรวมได้หลังเข้ามา นายเอาไปอ่านดู”
ซูมู่รับมาแล้วไล่อ่านทีละแผ่น
“พื้นที่รอบนอกมีผู้พิทักษ์โหลวหลานเกิดใหม่ ระดับ 10 ถึง 13 นักธนูโหลวหลาน ระดับ 11 ถึง 14 และนักบวงสรวง ระดับ 12 ถึง 15 พวกมันรู้จักประสานงานกันอย่างง่าย ๆ มักอยู่รวมกันเป็นกลุ่มละสามถึงห้าตัว เคลื่อนไหวเหมือนหน่วยลาดตระเวนของชนเผ่า ปกติไม่ค่อยปรากฏตัวตามลำพัง”