ครั้งที่สองเกิดขึ้นตอนข้ามทางแยกแห่งหนึ่ง มีปีศาจเย็บร่างยักษ์เดินออกมาจากตึกฝั่งตรงข้าม ลากหางยาวที่ต่อจากศพเรียงราย ค่อยๆ เดินข้ามถนนไปอย่างเชื่องช้า
ซูมู่หมอบอยู่มุมกำแพงรอร่วมห้านาที กว่ามันจะเดินห่างไปถึงกล้าผ่าน
มอนสเตอร์บนถนนสายหลักมีจำนวนมาก ระดับสูง ชนิดปนเปกัน พอตกเข้าสู่การต่อสู้ เสียงดังจะดึงดูดมอนสเตอร์เพิ่มขึ้นอีก ในเมืองนี้ สิ่งต้องห้ามที่สุดคือ “การสู้รบยืดเยื้อ”
ดังนั้นซูมู่จึงเลือกเดินตามถนนเล็กๆ... ซอย ตรอก ช่องระหว่างตึก สถานที่พวกนี้มีมอนสเตอร์น้อย มุมมองแคบ ไม่ค่อยถูกสิ่งไกลตัวพบเห็น
แต่ข้อเสียคือ เส้นทางวกวนกว่า ใช้เวลามากกว่า
สิบสองกิโลเมตร สามชั่วโมง จากความเร็วนี้ อีกกว่ายี่สิบกิโลเมตรที่เหลือ อย่างน้อยเขายังต้องเดินอีกห้าหกชั่วโมง รวมเวลาขากลับ... ซูมู่เหลือบมองดวงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำลงทางตะวันตก คำนวณในใจคร่าวๆ
กว่าจะถึงจุดถอนตัวก่อนฟ้ามืด หวุดหวิด
เขาเปิดช่องแชท เลื่อนดูข้อความ ก็เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ คนส่วนใหญ่กำลังบ่นปัญหาเดียวกัน
“เมืองพังๆ นี้ใหญ่ชะมัดเลยว่ะ ฉันเดินมาสามชั่วโมงยังไม่ถึงครึ่งทาง!”
“เหมือนกันเลย อ้อมไปเรื่อย ถนนสายหลักมอนสเตอร์ ไม่กล้าเดินเลย”
“มีใครถึงจุดถอนตัวยัง รายงานพิกัดกันหน่อย จะได้ดูว่าคืบหน้ากันถูกไหม”
“อย่าหวังเลย เร็วที่สุดที่ฉันรู้จักยังเดินได้แค่หนึ่งในสิบ ก่อนฟ้ามืดถึงนี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว”