ซูมู่ไม่ได้ลดทวนลง และไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงมองดูชายที่แนะนำตัวว่าหลี่ซื่อชูคนนี้ สายตานิ่งเฉยราวกับมองกำแพงด้านหนึ่ง
สายตาของหลี่ซื่อชูกวาดรอบตัวซูมู่หนึ่งรอบ แล้วก็กวาดอีกหนึ่งรอบ สุดท้ายหยุดลงที่หลินเสี่ยวเหอซึ่งอยู่ด้านหลังซูมู่ ดวงตาของเขาวาววาบขึ้นมา... ไม่ใช่แบบที่เห็นสาวสวย แต่เป็นประกายแบบที่เห็น “สิ่งที่มีค่า”
หลินเสี่ยวเหอสะพายปืนกลมือ กระบอก MP5 นั้นคล้องอยู่บนไหล่ของเธอ สีดำที่เคลือบไว้โดดเด่นเป็นพิเศษบนถนนที่มืดครึ้ม
สายตาของหลี่ซื่อชูหยุดอยู่ที่ปืนของหลินเสี่ยวเหอสองวินาที แล้วจึงเลื่อนออกไป กลับมายังตัวซูมู่อีกครั้ง
คราวนี้ เขามองละเอียดขึ้น... ในมือซูมู่มีแค่ทวนยาวอันเดียว อาวุธเย็น เสื้อผ้าเต็มไปด้วยฝุ่นและคราบเลือด มองไม่ออกว่ามีอะไรพิเศษ
ที่เอวคาดปืนพกไว้ แต่ปืนพกถูกเสื้อคลุมบังเกือบหมด ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็จะไม่มีทางเห็น
การประเมินของหลี่ซื่อชูเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว: ชายที่ถือทวนยาวคนนี้ น่าจะเป็นเพื่อนร่วมทีมของผู้หญิงคนนั้น
คนที่มีอำนาจตัดสินใจจริง ๆ น่าจะเป็นผู้หญิงที่สะพายปืนกลมือ
เพราะในโลกแบบนี้ มูลค่าของอาวุธปืนนั้นเหนือกว่าอาวุธเย็นมาก คนที่สามารถสะพายปืนกลมือได้ นอกจากจะมีฝีมือ ก็ต้องมีทรัพยากร หรือไม่ก็มีทั้งสองอย่าง
“คุณผู้หญิง” หลี่ซื่อชูหันไปหาหลินเสี่ยวเหอ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งสดใสขึ้นอีกหลายส่วน “ไม่ทราบว่าเรียกยังไงดีครับ?”