ซูมู่ยกยิ้มมุมปาก
พ่อค้าหน้าเลือดนี่ เจ้าเล่ห์ได้อีก
เขาไม่ปริปากในแชนแนล เรื่องที่กิลด์ผู้มีพรสวรรค์แอบอ้างความดีความชอบก็ไม่ได้ตั้งใจจะแก้ต่าง การปล่อยให้พวกต่างชาติคิดว่าเขาเป็นคนของกิลด์ผู้มีพรสวรรค์กลับดีกว่า... พวกต่างชาติจะได้ตามไปหาเรื่องกิลด์ผู้มีพรสวรรค์ ทั้งสองฝ่ายจะได้หักล้างกันเอง เขาก็สบายตัว
ส่วนตัวเขาเอง?
ถึงเวลานอนก็นอน ถึงเวลาอัปเลเวลก็อัปเลเวล พรุ่งนี้ที่เมืองถ่านอัสดง ใครตามหาเขา ใครก็ตาย
ตอนนี้ ในกระเช้าของกิลด์ผู้มีพรสวรรค์ เซี่ยงหลินจ้องหน้าจอ สีหน้าซีดเผือด
เขานึกไม่ถึงว่าโจวเจิ้นกั๋วจะแฉเขาต่อหน้าธารกำนัล และนึกไม่ถึงว่าจะมีคนโยงสงครามมาทางพวกเขา
แผนที่เขาคิดไว้ดีนักหนา การต่อสู้ครั้งนั้น ไม่ว่าใครเป็นคนสู้ ขอแค่คนคนนั้นตาย ความดีความชอบก็จะเป็นของเขา
เพราะคนตายพูดไม่ได้ เขาคิดว่าซูมู่บุกเดี่ยวเข้าไปในฐานที่มั่นของพวกต่างชาติหลายสิบคน ยังไงก็ต้องตายแน่ เขาจึงวางใจให้ลูกน้องกระจายข่าว ถึงขั้นลงมือเอง กุเรื่องโกหกว่า “ถอนตัวเป็นคนสุดท้าย”
แต่ตอนนี้ ทุ่มหินทับเท้าตัวเอง
สีหน้าของเซี่ยงหลินหม่นหมองน่ากลัว
แต่ที่ปวดหัวกว่า คือปฏิกิริยาของพวกต่างชาติ
ฝั่งอีวานคอยจับตาดูการสนทนาในแชนแนลมาตลอด
แล้วบอกว่า เราหาชื่อคนคนนั้นเจอในประวัติแชทแล้ว เขาชื่อ “ซูมู่”
พอนาม “ซูมู่” ปรากฏ ข้อความก็เริ่มรัวถี่ยิบทันที