ข้อความเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างชื่นชม “วีรกรรมอันกล้าหาญ” ของกิลด์ผู้มีพรสวรรค์ ราวกับว่าการต่อสู้ครั้งนั้นเป็นฝีมือของพวกเขาจริงๆ
ซูมู่มองข้อความเหล่านี้ ใบหน้าไร้อารมณ์
เขาไม่พูดอะไร ไม่โต้แย้ง เขาขี้เกียจอธิบาย
ชื่อเสียงความดีความชอบแบบนั้น เขาไม่ได้เห็นค่า และการถูกคนมากมายจับตามอง ก็ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเขาเลย การพัฒนาเงียบๆ ร่ำรวยในความลับ นั่นคือสไตล์ของเขา
ทว่า ปฏิกิริยาจากกิลด์ผู้มีพรสวรรค์ ทำให้เขาอดขมวดคิ้วไม่ได้
ในแชนแนล เหล่าสมาชิกกิลด์ผู้มีพรสวรรค์เริ่มออกมาเคลื่อนไหว ทุกถ้อยคำส่อเป็นนัยว่าการต่อสู้เมื่อวานเกี่ยวข้องกับพวกเขา
“กิลด์เราได้จัดการโต้กลับครั้งหนึ่งใกล้ๆ จุดอพยพจริงๆ สะดวกที่จะบอกไม่ได้มาก แต่ผลลัพธ์ทุกคนก็เห็นกันแล้ว”
“หัวหน้ากิลด์เซี่ยงนำทีมเอง เล่นงานพวกฝรั่งนั่นจนตั้งตัวไม่ทัน”
“ถ้าเมื่อวานเราไม่ออกมือ พวกฝรั่งนั่นปิดทางจุดถอนตัวได้แน่ พวกคุณขึ้นกระเช้าไปได้อย่างปลอดภัย ต้องขอบคุณหัวหน้ากิลด์เรา”
มีคนตั้งคำถาม: “ไม่ใช่สิ ฉันจำได้ว่าคนกิลด์ผู้มีพรสวรรค์ขึ้นกระเช้าก่อนฝั่งโจวเจิ้นกั๋วอีก แล้วพวกคุณไปจัดการโต้กลับใกล้จุดอพยพได้ยังไง”
คำถามนี้แหลมคมมาก ถ้าคนกิลด์ผู้มีพรสวรรค์ขึ้นกระเช้าไปนานแล้ว แล้วพวกเขาสู้รบใกล้จุดอพยพได้อย่างไร
แต่คำถามนี้ก็ถูกกลบไปในเสียงสรรเสริญที่ท่วมท้นอย่างรวดเร็ว มีสมาชิกกิลด์ผู้มีพรสวรรค์ไม่กี่คนตอบกลับอย่างไม่ยี่หระว่า “คนกิลด์เราบางส่วนอยู่คุ้มกันให้” ก็พาตัวบทสนทนาผ่านไป