ในห้วงนิทรา ซูมู่ได้ยินเสียงคล้ายหยดน้ำกระทบกระจกแว่วมาจากนอกหน้าต่าง
ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจ คิดแค่ว่าฝนคงตกอยู่ข้างนอก
แต่เมื่อเวลาผ่านไป “เสียงฝน” ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งถี่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีหยดฝนนับไม่ถ้วนกำลังกระหน่ำใส่อย่างบ้าคลั่ง
ซูมู่จึงปริอตาตื่นขึ้นมามองแวบหนึ่ง
แต่แค่แวบนั้นเองที่ทำให้เขาสะดุ้งตื่นเต็มตา พลิกร่างผุดลุกขึ้นนั่งพรวดเดียว
ไหนเลยจะเป็นเสียงฝน!
ข้างนอกนั้น มีบางสิ่งกำลังพุ่งชนกระเช้าของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย
ด้วยความมืดและหมอกหนา ซูมู่ไม่อาจมองออกว่าสิ่งที่พุ่งชนนั้นคืออะไรแน่ ทำได้เพียงคาดคะเนโครงร่างเลือนราง เห็นเป็นสิ่งที่มีขนาดราวเท่ากำปั้น
เขากวาดตามองค่าเกราะของกระเช้าอย่างเป็นสัญชาตญาณ
[เกราะ: 40/40]
[ความทนทาน: 99%]
ไม่มีร่องรอยความเสียหายแม้แต่น้อย
เจ้าพวกสิ่งขนาดเท่ากำปั้นนั่นพุ่งชนกระจกจนแทบไม่ทิ้งรอยขีดข่วนใดๆ ไว้
ซูมู่ถอนหายใจโล่งอก
เขานึกถึงคำเตือนก่อนหน้านี้—ยามค่ำคืนนั้นอันตรายอย่างยิ่ง
เพียงแต่อันตรายที่ว่านี้ ดูไม่ได้น่าสะพรึงอย่างที่คิดไว้เท่าไรนัก
แต่ไม่นาน ซูมู่ก็รู้สึกว่ามันผิดปกติ
นี่เขาอยู่ในกระเช้าระดับสอง เกราะ
แล้วถ้าเป็นกระเช้าระดับหนึ่งล่ะ?
ด้วยเหล็กบางและกระจกที่เกราะ จะต้านทานการพุ่งชนต่อเนื่องแบบนี้ได้หรือ?
ซูมู่เปิดช่องแชทขึ้นมาทันที
สมดังคาด แชนแนลระเบิดเสียงโกลาหลแล้ว
“บ้าชะมัด! ข้างนอกมันมีตัวประหลาดอะไร?! พุ่งชนกระเช้าฉันอย่างบ้าคลั่ง!”