“พวกต้าเซี่ยมาถึงฝั่งเส้นเคเบิลของเราแล้ว จำนวนคนไม่น้อย แถมเคลื่อนไหวเร็วมาก จุดทรัพยากรของเราหลายแห่งถูกยึด คนของเราก็กระจัดกระจายไปหมด ทางนี้เสียพี่น้องไป 4 คน อีกฝ่ายไม่ปรานีเลย”
“ทางฉันก็เหมือนกัน พวกมันคงรอให้เราข้ามเส้นอยู่ก่อนแล้ว พอคนของเราถูกส่งไปอีกฝั่ง พวกมันกลับบุกมาทางฝั่งเราแทน ตอนนี้เขตป่าของเราเต็มไปด้วยคนต้าเซี่ย”
“ลอบโจมตีไม่เคยสำเร็จสักครั้ง ในหมู่พวกนั้นมีคนฝีมือร้ายกาจอยู่หลายคน หน่วยสิบคนของเราถูกสวนกลับ มีแค่สองคนที่หนีรอดมาได้”
เมื่ออิชิคาวะ ยูเห็นข้อความไม่กี่บรรทัดนั้น เขาก็หยุดเดิน
ชายมีแผลเป็นบนใบหน้าที่อยู่ข้างกายเขามีสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน ก่อนจะกดเสียงด่าทอ “คนต้าเซี่ยพวกนี้ กลายเป็นเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เรายังตามหาพวกมันอยู่ทางนี้ แต่พวกมันกลับชิงไปตลบหลังเราก่อนแล้ว” อีกคนขมวดคิ้ว “ตอนนี้จะเอายังไง?”
“กลับไปไม่ได้” อิชิคาวะ ยูตอบ
ทุกคนต่างมองเขา
“กฎการท้าทายวางอยู่ตรงนั้น พวกเราถูกส่งมายังเขตอีกฝ่ายแล้ว ถ้าจะกลับไปตอนนี้ ก็ต้องผ่านจุดส่งตัวบนพื้นที่ของพวกเขา แต่จะลงจากเส้นเคเบิลได้ก็ต้องรอพรุ่งนี้เท่านั้น” เขาเก็บเครื่องมือสื่อสาร น้ำเสียงเย็นลง “ในเมื่อกลับไปไม่ได้ ก็ฆ่าต่อที่นี่ พวกมันไปทางฝั่งเรา เราก็ฆ่าคนที่นี่ ถึงเราจะเสียเปรียบไปบ้างก็แค่ชั่วคราว แต่อย่าหวังว่าคนธรรมดาของพวกมันจะได้อยู่อย่างสงบสุข”