เสียงนั้นไม่ดังนัก แต่แตกต่างจากเสียงแผ่วเบาที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ตอนสิ่งประหลาดถูกโล่ระเหยไปโดยสิ้นเชิง... มันคือแรงกระแทกทางกายภาพอย่างแท้จริง แรงสั่นสะเทือนเฉพาะตัวของโลหะเมื่อถูกกระแทกจากภายนอกส่งผ่านลงมาจากหลังคากระเช้า แผ่ไปทั่วทั้งตัวรถ
ซูมู่เงยหน้ามอง สิ่งประหลาดตัวหนึ่งสูงราวสองเมตรกำลังเกาะอยู่บนหลังคากระเช้า แขนขาสีม่วงคล้ำแนบติดกับพื้นผิวโลหะแน่นสนิท หัวไม่มีดวงตา มีเพียงปากที่แยกออกในแนวนอน ภายในปากมีหนวดเส้นเล็กยาวหลายเส้นยื่นออกมา กำลังคลำหาอยู่กลางอากาศ
ร่างของมันมีรอยไหม้เกรียมดำเป็นชั้น นั่นคือบาดแผลที่โล่ทิ้งไว้ แต่โล่ไม่ได้ฆ่ามัน
มันยังขยับอยู่
แขนขาทั้งสี่เริ่มไต่ขึ้นไป หัวก้มต่ำ ปากนั้นค่อย ๆ เข้าใกล้รอยแยกของตัวรถ
ซูมู่ไม่ปล่อยให้มันมีเวลามากกว่านี้ เขายกมือขึ้น ลั่นไกปืนสไนเปอร์ กระสุนเจาะทะลุหัวของสิ่งประหลาดอย่างแม่นยำ ของเหลวสีม่วงคล้ำกระเซ็นเปื้อนกระจก ร่างของมันกระตุกอยู่บนปลายกระสุนสองครั้ง ก่อนจะร่วงหล่นลงไปและหายลับในหมอก
[สังหารสิ่งประหลาด Lv6 ค่าประสบการณ์ +0.5 เก็บอัตโนมัติ: ผลึกพิศวง ×3]
ซูมู่เก็บปืน แล้วเหลือบมองหลังคากระเช้า ตรงนั้นมีรอยไหม้เกรียมดำเหลืออยู่หย่อมหนึ่ง เป็นร่องรอยที่โล่ทิ้งไว้หลังแผดเผามัน
“เริ่มมีของที่เข้ามาได้แล้วสินะ”
เขาเปิดแชนแนลขึ้น พบว่าข้อความในนั้นวุ่นวายไปหมดแล้ว
“โล่เหมือนจะอ่อนแรงลงแล้ว! เมื่อกี้มีตัวหนึ่งพุ่งชนเข้ามา กระแทกจนกระเช้าผมสั่นเลย!”