ชั่วขณะที่โล่หายไปอย่างสมบูรณ์ แสงสีขาวจาง ๆ บนผิวกระเช้าก็ดับลงเหมือนเทียนที่ถูกลมพัดดับ
ซูมู่ถึงกับสัมผัสได้ถึงอากาศที่กดทับกลับเข้ามาหลัง “การปกป้อง” ถอนตัวไป... มันเย็นกว่า หนาแน่นกว่า หนักอึ้งกว่า ราวกับมีสารเหนียวที่มองไม่เห็นชั้นหนึ่งเบียดเข้าหาเปลือกกระเช้าจากทุกทิศทาง พยายามซึมผ่านเข้ามาตามทุกซอกทุกมุม
จากนั้นหมอกก็สลายไป
มันไม่ได้ค่อย ๆ จางหาย แต่ถูกฉีกออกจากตรงกลางโดยตรง เริ่มจากกระเช้าของซูมู่ แล้วม้วนถอยออกไปทั้งสองด้าน
ภายในเวลาไม่กี่วินาที ระยะการมองเห็นก็ขยายจากสิบกว่าเมตรเป็นหลายร้อยเมตรและหลายพันเมตร กำแพงหมอกสีเทาหม่นถอยออกไปทั้งสองข้าง เผยให้เห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ถูกแสงจันทร์ส่องสว่างอยู่เบื้องหลัง
ซูมู่เห็นสิ่งเหล่านั้น พวกมันลอยอยู่รอบกระเช้า เบียดเสียดกันแน่นขนัดเป็นชั้น ๆ ราวกับม่านที่ทอขึ้นจากสีม่วงหม่นกับสีเทาดำ ปกคลุมท้องฟ้าไว้ทั้งผืน
เงาร่างที่ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นเพียงราง ๆ ท่ามกลางหมอกหนา บัดนี้ปรากฏอยู่ใต้แสงจันทร์ทั้งหมด
สิ่งมีชีวิตบินได้รูปร่างอ้วนเทอะทะและเน่าเฟะลากเมือกสีเขียวหม่น บินวนเวียนอย่างเชื่องช้าอยู่ในระดับต่ำ ส่วนสิ่งประหลาดกึ่งโปร่งแสงรูปร่างคล้ายแมงกะพรุนลอยอยู่สูงขึ้นไป ก้อนแสงสีม่วงหม่นภายในตัวเต้นช้า ๆ ไกลออกไป สิ่งยักษ์ซึ่งมีขนาดใหญ่โตจนบดบังท้องฟ้าไปเกือบครึ่งยังคงหมอบนิ่งอย่างเงียบงัน ราวกับเป็นเทือกเขาสีดำที่ฝังตัวอยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืน