เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นข้างหู
ซูมู่ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา มือที่กำปืนยังไม่ยอมคลาย
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป...ตั้งแต่เขาลั่นไกจนมอนสเตอร์ล้มลง รวมแล้วก็แค่วินาทีสองวินาที ถึงตอนนี้เขาถึงรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นระรัว อะดรีนาลีนหลั่งพล่านในเส้นเลือด
ข้าง ๆ หลินอวี่เวยยืนนิ่งอึ้งไปทั้งตัว
เธอยกโล่ขึ้น ยังตั้งท่าป้องกันอยู่ แต่เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง จ้องซูมู่ด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
“นี่...นี่นาย...”
เธอขยับปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
ซูมู่ไม่สนใจเธอ ส่องไฟฉายไปที่ซากศพที่ล้มอยู่
ลำแสงทิ่มแทงความมืด ฉายเค้าโครงของมอนสเตอร์ตัวนั้นออกมาชัดเจน...
นั่นคือมอนสเตอร์จริง ๆ
ไม่สิ จะว่าเป็นมอนสเตอร์ สู้บอกว่ามันคือ...ของเย็บปะติดปะต่อกันจะดีกว่า
ร่างสูงใหญ่ อย่างน้อย 2 เมตร เต็มไปด้วยชิ้นส่วนต่าง ๆ ที่ถูกเย็บเข้าด้วยกัน บางชิ้นเป็นผิวหนังสีขาวซีด บางชิ้นเป็นมัดกล้ามเนื้อสีน้ำตาลหม่น บางชิ้นกระทั่งเห็นปลายกระดูกโผล่ออกมาด้านนอก ด้ายดำเส้นใหญ่เย็บอยู่เต็มไปหมดหนาแน่น ราวกับเอาตุ๊กตาที่แตกแล้วมาปะผ้าจนทั่ว
หัวของมันถูกพันด้วยผ้ากระสอบเป็นชั้น ๆ มองไม่เห็นใบหน้าเลย ตอนนี้ผ้ากระสอบพวกนั้นถูกกระสุนยิงจนแหลกเละ เผยให้เห็นเนื้อและเลือดด้านในที่เละเทะ ของเหลวสีแดงเข้มกำลังทะลักออกจากบาดแผล รวมกันเป็นแอ่งเล็ก ๆ บนพื้น