ปากกระบอกปืน M4A1 พ่นลิ้นไฟไม่หยุด ทุกครั้งที่ยิงเป็นชุดสั้น ชีวิตหนึ่งก็ดับวูบ
ระเบิดมือหมดแล้ว เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋า หยิบลูกแฟลชและลูกควันออกมาหลายลูก ขว้างไปคนละทิศ แสงสีขาวเจิดจ้าระเบิดขึ้นในป่า ควันกระจายตัวอย่างรวดเร็ว บดบังสายตาทุกคน
แต่สำหรับซูมู่ มันไม่ต่างกัน
สายตาเคลื่อนไหวของเขาทะลุผ่านควัน มองเห็นโครงร่างเป้าหมายชัดเจน ล็อกจุดอ่อนของเขาทำให้กระสุนทุกนัดเจาะจุดตาย ลูกควันไม่ได้ใช้เพื่อปกปิดตัวเอง แต่ใช้เพื่อสร้างความโกลาหล ให้พวกต่างชาติช่วยเหลือกันไม่ได้
เสียงปืนดังอยู่ไม่ถึงสามนาที
ตอนที่โจวเจิ้นกั๋วแบกถังแก๊สเหลวมาถึง การต่อสู้ก็จบลงแล้ว
เขายืนอยู่ริมป่า มองภาพตรงหน้า ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ
บนพื้น มีแต่ศพเกลื่อนกลาด
ไม่ใช่หนึ่งสองศพ แต่เป็นหลายสิบ บางศพถูกระเบิดมือจนเนื้อเละปนเลือด บางศพถูกกระสุนเจาะหัวอย่างแม่นยำ บางศพถูกยิงหลังจากถูกลูกควันและลูกแฟลชรบกวน เลือดสีแดงเข้มซึมลงดิน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืนและกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
ส่วนซูมู่ ยืนอยู่กลางซากศพพวกนั้น
ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ในมือถือ M4A1 ปากกระบอกปืนยังมีควันสีจางลอยกรุ่น สีหน้าสงบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
โจวเจิ้นกั๋วอ้าปากอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ด้านหลัง เฒ่าหลิวก็มาถึง เขามองศพเต็มพื้น แล้วมองซูมู่ หน้าซีดเผือด