เขาเทของทั้งหมดในกระเป๋าออกมากองตรงหน้า
เริ่มจากปืนก่อน
อาวุธที่ขนมาจากห้องเก็บของในฐานทัพ บวกกับของที่เก็บได้จากศพพวกต่างชาติ กองรวมกันระเกะระกะเต็มพื้น นับคร่าว ๆ ได้...ปืนเล็กยาว M4A1 12 กระบอก ปืนกล็อค 8 กระบอก AK-47 3 กระบอก ปืนพกเบ็ดเตล็ดอื่น ๆ อีก 7 กระบอก
แค่ปืนเล็กยาวกับปืนกลมือที่ใช้การได้ก็รวมกันกว่า 30 กระบอก ส่วนใหญ่ยังเป็นอาวุธมาตรฐานทางทหารใหม่เอี่ยม
กระสุนกองพูนเป็นภูเขาเล็ก ๆ กระสุนปืนเล็กยาว 5.56 มม. กว่า 3,000 นัด กระสุนปืนพก 9 มม. กว่า 1,000 นัด บวกของเบ็ดเตล็ดแบบคละอีกสองสามร้อยนัด
ระเบิดมือก็ไม่น้อย
ระเบิดมือแบบสะเก็ด M67 ที่ขนจากฐานที่มั่น 40 ลูก ระเบิดแบบต่าง ๆ ที่ยึดจากพวกต่างชาติอีก 5 ลูก รวมลูกควัน 20 ลูก ลูกแฟลช 20 ลูก
แม้ในป่าวันนี้จะใช้ไปไม่น้อย แต่ที่เหลือก็ยังมากโขจนน่าตกใจ
ซูมู่มองกองอาวุธบนพื้น ยุทโธปกรณ์พวกนี้ แต่ก่อนอาจต้องระวัง เพราะภัยคุกคามมันร้ายแรงเกินไป แต่สำหรับตัวเขาในตอนนี้ มันไม่ใช่ภัยคุกคามใหญ่หลวงอีกแล้ว
วันนี้ในป่า พวกต่างชาติยิงใส่เขาเป็นร้อยนัด ยกเว้นปืนเดสเซิร์ตอีเกิลที่คร่าพลังชีวิตเขาไป 1 แต้ม นอกนั้นไม่แม้แต่จะถลอกผิว เกราะของเขาบวกกับฤทธิ์ฟื้นฟูของเหล้ายาโสมโลหิต ทำให้เขารอดพ้นจากการบาดเจ็บจากอาวุธปืนธรรมดาไปแล้ว
นี่ก็เป็นเหตุผลที่ทีหลังพอเห็นหลินเจิ้นกั๋วกับพวกมา ซูมู่ถึงเลือกให้พวกเขาเก็บของพวกนั้นไป