ไม่มีมอนสเตอร์พุ่งออกมา
ข้างในมืดมาก มีเพียงแสงที่ส่องผ่านประตูรถเข้าไป ส่องสว่างได้เพียงหย่อมเล็ก ๆ
สิ่งที่เธอมองเห็นมีเพียงโต๊ะพับตัวหนึ่ง เก้าอี้พับตัวหนึ่ง เตียงสนามที่รกรุงรัง...และที่มุมห้อง มีแสงแวววาวสีทองอร่าม
รูม่านตาของหลินเสี่ยวเหอหดลงเล็กน้อย
เธอไม่ได้มองนาน เธอหันหน้าไปทางซูมู่ ส่ายหน้า เป็นสัญญาณว่าไม่มีมอนสเตอร์ ไม่มีอันตราย
ไกลออกไป นิ้วของซูมู่วางอยู่บนไกปืนตลอดเวลา ปากกระบอกทวน ชี้ไปที่รถบ้านตั้งแต่แรก...ไม่ใช่ ชี้ไปทางหลินเสี่ยวเหอ
ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจ
แต่ในโลกยุคนี้ เขาไม่กล้าหันหลังให้ใคร แม้แต่ผู้หญิงที่ดูซื่อจนน่าขัน แม้เธอเพิ่งจะเอาชีวิตเข้าแลกให้
เขาทำใจยอมรับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว
ถ้าหลินเสี่ยวเหอเห็นหีบสมบัติแล้วเกิดความโลภ ถ้าเธอปิดประตู เก็บไว้คนเดียว ถ้าเธอพยายามพาหีบสมบัติหนีไป...เขาจะลั่นไก
แต่หลินเสี่ยวเหอไม่ได้ทำ
เธอไม่ได้แม้แต่จะมองหีบสมบัตินั้นอีกเลย เธอแค่ตรวจสอบว่าปลอดภัย แล้วก็ถอยกลับมา ลดปากกระบอกทวนลง พยักหน้าให้ซูมู่
นิ้วของซูมู่เลื่อนออกจากไกปืน
เขาไม่ได้เข้าไปทันที เขาสังเกตอีกสองสามวินาที ยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดปกติรอบข้าง แล้วจึงเดินไปที่รถบ้าน ตอนเดินผ่านมุมตึกเรียน หางตาเหลือบมองไปทางนั้น...หกคนนั้นยังอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ตามมา