ห่างออกไป ตรงมุมตึกเรียน ชายหมวกแก๊ปวางกล้องส่องทางไกลลง
สีหน้าเขาซับซ้อนยิ่งนัก
“หีบสมบัติทองคำ......” เขาพึมพำ น้ำเสียงเจือด้วยความอิจฉาและเสียดายอย่างบอกไม่ถูก “เป็นหีบสมบัติทองคำจริง ๆ......”
“เห็นแล้วหรือ? ข้างในมีอะไร?” ชายร่างสูงโปร่งขยับเข้ามาใกล้
“ไม่ทันเห็นชัด แต่นั่นหยิบของออกมาสองอย่าง ปืนสไนเปอร์กระบอกหนึ่ง กับม้วนคัมภีร์อีกม้วน”
“ปืนสไนเปอร์......อาวุธระดับไหนกันนั่น......”
ไม่มีใครตอบ
ทั้งสองเงียบงัน มองแผ่นหลังของซูมู่และหลินเสี่ยวเหอเลือนหายไปสุดถนนร่มรื่น ก่อนละสายตากลับ แล้วเดินต่อไปในทิศตรงข้าม
พวกเขาไม่ตามไป
เพราะรู้ดีว่าคนคนนั้นไม่ใช่คนที่พวกเขาจะหาเรื่องได้
.......
ซูมู่ถือ AWM ไว้ในมือ เตรียมจะออกไป ทันใดนั้นก็เกิดเสียงโครมครามสนั่นขึ้นที่กำแพงไกลออกไป
“เคร่ก......แคร่ก......”
เหมือนมีอะไรสักอย่างใช้กรงเล็บคมกริบข่วนกระชากผนังอย่างบ้าคลั่ง เสียงแหลมเสียดแก้วหูก้องกังวานไปทั่วเขตหอพักอันว่างเปล่า
ซูมู่หันขวับ สายตาล็อกไปที่ผนังหอพักหกชั้นทางขวา
แล้วเขาก็เห็นมอนสเตอร์ตัวนั้น
มันคลานออกมาจากมุมกำแพง เกาะติดแน่นกับผนังแนวดิ่งด้วยแขนขาทั้งสี่ ราวกับจิ้งจกที่ถูกขยายขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน
รูปร่างมหึมา จากหัวจรดหางยาวอย่างน้อยสี่เมตร ทั่วร่างปกคลุมด้วยเกล็ดสีเทาหม่น สะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายโลหะเย็นเยียบ หัวแบนเป็นรูปสามเหลี่ยม ดวงตารูปไข่แนวตั้งสีเขียวหม่น รูม่านตาหรี่เป็นเส้นเรียว ฉายแววเข่นฆ่าอันเย็นเยียบ