สติของเขาเลือนรางท่ามกลางวงจรพลัง คล้ายกำลังฝัน แต่ก็เหมือนยังตื่นอยู่
เขาสัมผัสได้ถึงร่างกายของหลินอวี่เวย อุณหภูมิของเธอ กลิ่นของเธอ เสียงหัวใจของเธอ
ความรู้สึกเหล่านั้นไม่ทำให้เขาพลุ่งพล่านอีกต่อไป ไม่ทำให้เขาปรารถนา แต่กลับกลายเป็นความสงบนิ่ง มั่นคง ราวกับในพายุฝนฟ้าคะนอง ในที่สุดก็พบที่หลบภัย จากนั้นทุกสิ่งก็สงบราบ
แสงสีทองค่อย ๆ จางหายจากร่างทั้งสอง ราวกับน้ำทะเลที่ลดลงเผยให้เห็นหาดทรายเกิดใหม่ สติของซูมู่ค่อย ๆ หวนคืนทีละน้อย เหมือนลอยขึ้นจากห้วงน้ำลึก มองเห็นแสงเหนือผิวน้ำแล้ว แต่ยังไม่พ้นน้ำเต็มตัว
เมื่อซูมู่ฟื้นคืนสติเต็มที่ ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว
แสงสว่างนอกหน้าต่างเปลี่ยนจากแสงจ้าตอนเที่ยงเป็นแสงนุ่มนวลยามบ่าย ลำแสงที่ลอดผ่านช่องม่านเลื่อนจากมุมห้องมายังปลายเตียง
เขาเห็นหลินอวี่เวยนอนอยู่ข้างตัว มีเสื้อคลุมของเขาคลุมอยู่
ผมของเธอกระจายบนหมอน มีสองสามเส้นแนบแก้ม ขยับไหวเล็กน้อยตามลมหายใจของเธอ
ใบหน้าของเธอไม่ซีดสลด ไม่ขาววอก แต่เป็นสีที่สุขภาพดี ขาวอมชมพู ราวกับดอกไม้ที่ถูกน้ำฝนชะล้าง ริมฝีปากของเธอไม่เป็นสีม่วงคล้ำอีกต่อไป แต่กลับคืนเป็นสีเลือดปกติ แย้มออกเล็กน้อยเผยให้เห็นไรฟัน
สมองของซูมู่ว่างเปล่า
เกิดอะไรขึ้น เขารู้แจ้งแก่ใจ
เขาไม่จำเป็นต้องรำลึก ไม่ต้องยืนยัน ร่างกายของเขาจดจำทุกรายละเอียด... การผสานของพลังแบบนั้น เสียงสะท้อนของสายเลือดแบบนั้น ความอิ่มเอมที่ซึมออกมาจากกระดูกแบบนั้น ไม่ใช่ความพึงพอใจหลังจากปลดปล่อยตัณหา แต่เป็นบางสิ่งที่เก่าแก่กว่า เป็นพื้นฐานกว่า ราวกับหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่ต้องทำให้ลุล่วง...