ซูมู่นั่งอยู่ข้างเตียง มองดูหลินอวี่เวย
ใบหน้าของเธอค่อย ๆ มีสีเลือดขึ้นมาจากซีดขาว และลมหายใจที่รุนแรงก็ค่อย ๆ กลับมาสม่ำเสมอ
บาดแผลกำลังสมาน เลือดหยุดไหล อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้น แต่พลังภายในตัวเธอยังคงอยู่......มันไม่ได้อ่อนลง แต่กลับเข้มข้นขึ้น ราวกับเปลวไฟที่ถูกกดทับ กำลังลุกไหม้อยู่ในร่างของเธอ แผ่ซ่านออกมาจากทุกรูขุมขน
ซูมู่รู้สึกราวกับนั่งอยู่ข้างเตาไฟ ไม่ใช่ความร้อนทางกาย แต่เป็นความปรารถนาอันแรงกล้าที่แผดเผาจิตใจของเขา
สายเลือดทองคำของเขาปั่นป่วนในร่าง แสงสีทองลอยขึ้นมาจากผิว แล้วถูกเขากดลงไป ลอยขึ้นอีก แล้วก็ถูกกดลงอีก
เหมือนลูกบอลที่ถูกกดลงในน้ำ ทุกครั้งที่กดต้องออกแรงหนักขึ้น ทุกครั้งที่ลอยขึ้นก็รุนแรงยิ่งกว่า ไม่ใช่ความใคร่ แต่เป็นสัญชาตญาณ
ราวกับอสูรป่าที่พบของวิเศษจากสวรรค์ เป็นความปรารถนาดิบ ๆ ที่ไร้เหตุผล ที่ร่างกายตอบสนองก่อนสมอง ร่างกายกำลังบอกเขาว่า สิ่งนั้นอยู่ตรงนั้น ไปกินสิ ไปกินมัน
ซูมู่สูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบ นับเลข จากหนึ่งถึงร้อย จากร้อยถึงหนึ่ง
คิดเรื่องอื่น คิดถึงหมีสีน้ำตาลในสวนสัตว์ คิดถึงปืนลูกโม่ในสถานที่ลับ คิดถึงพลังปราณไร้รูปร่างของไป๋หลิ่วซี
คิดอะไรก็ได้ แต่อย่าคิดถึงเธอ
เขาลุกขึ้นยืน เตรียมตัวออกไป