ทหารสองสามนายเงียบลง มีคนหักขนมปังกรอบอัดอีกชิ้น ใส่ปากเคี้ยวนานกว่าจะกลืนลงไป มีคนเอาขวดน้ำที่ดื่มไปครึ่งหนึ่งปิดฝาเก็บกลับเข้ากระเป๋า มีคนก้มหน้ามองคราบเลือดแห้งบนรองเท้าบู๊ตตัวเอง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
“แฟนเธอชื่ออะไรนะ” ทหารนายหนึ่งถามขึ้นมากะทันหัน
“ดูเหมือน... จะชื่อซูมู่” ทหารอีกนายนึกครู่หนึ่ง “ก่อนหน้านี้ได้ยินคนทางโจวเจิ้นกั๋วพูดถึงแวบหนึ่ง”
ซูมู่ ชื่อนี้ก้องอยู่ในหมู่ทหารสองสามนายชั่วขณะ แล้วก็จางหายไปท่ามกลางเสียงปืนดังมาจากระยะไกล ไม่มีใครรู้ว่าชื่อนี้หมายถึงอะไร และไม่มีใครสนใจ มันเป็นเพียงอีกชื่อหนึ่งที่ถูกเอ่ยถึงแล้วก็ถูกลืมท่ามกลางสนามรบอันวุ่นวายนี้
“ช่างเป็นเรื่องราวความรักที่งดงามและน่าเศร้า” มีคนถอนหายใจกล่าว แล้วลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนตัว “เอาล่ะ พักพอแล้ว ต้องไปต่อแล้ว”
ทหารสองสามนายหยิบอาวุธ มุ่งหน้าไปยังแนวหน้าอีกครั้ง
ทหารเก่าเดินรั้งท้าย เดินไปสองสามก้าว ก็หันกลับมามองทางหลินเสี่ยวเหออีกครั้ง หล่อนยังอยู่ที่นั่น ยังสังหารมอนสเตอร์ ยังคงวนเวียนทำท่าทางเดิมซ้ำ ๆ อยู่บนสนามรบอันวุ่นวายนั้น ริมฝีปากของทหารเก่าขยับเล็กน้อย เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร หันหลังหายเข้าไปในกลุ่มควัน
กฎของกองทัพห้ามแทรกแซงเรื่องระหว่างผู้รอดชีวิตด้วยกัน