พวกสมาชิกกิลด์ต่างแอบมองเธอในจังหวะที่เปลี่ยนแม็กกาซีน พวกกลุ่มมือใหม่ก็ซุบซิบวิจารณ์เธอตอนพัก พวกกลุ่มที่รวมตัวกันชั่วคราวเมื่อโดนมอนสเตอร์ตีกระจัดกระจายก็จะวิ่งเข้าหาทิศทางของเธอโดยไม่รู้ตัว...
ไม่ใช่เพราะเธอจะช่วยพวกเขา แต่เพราะการมีอยู่ของเธอเหมือนเสาหลักค้ำทะเล ที่ทำให้คนรอบข้างหาพิกัดที่ไม่เคลื่อนที่เจอในยามโกลาหล
“น่าเสียดาย”
ท้ายแนวป้องกัน ชายทหารวัยกลางคนที่บ่ามีเครื่องหมายยศวางกล้องส่องทางไกลลง แล้วพูดกับคนข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความเสียดายอย่างจริงใจ “กฎของกองทัพห้ามแทรกแซงผู้รอดชีวิต ไม่งั้นเราอยากดึงตัวคนคนนี้เข้าทีมมาก”
ทหารหนุ่มข้าง ๆ ก็มองไปทางหลินเสี่ยวเหอ พลางพยักหน้า “ไม่เคยเห็นใครบ้าล่ามอนสเตอร์ขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้หลายชั่วโมงแล้ว ไม่หยุดเลย คนอื่นเหนื่อยก็จะถอยมาพัก แต่เธอไม่ คนอื่นล่าจนหมดแรงก็จะกินน้ำกินข้าว แต่เธอไม่ คนอื่นเห็นมอนสเตอร์ถอยไปก็จะถอนหายใจ แต่เธอไม่เลย เธอ...เหมือนไม่รู้จักเหนื่อย”
ทหารวัยกลางคนไม่ตอบ เขายกกล้องขึ้นใหม่ ในเลนส์ ร่างนั้นยังคงเคลื่อนไหว ยังคงฆ่ามอนสเตอร์ ยังคงทำซ้ำ ๆ ไปมาในสนามรบที่วุ่นวาย...
หลบ ชักมีด เก็บมีด หลบ ชักมีด เก็บมีด เหมือนเครื่องจักรที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้
“เธอไม่ได้กำลังล่ามอนสเตอร์” ทหารวัยกลางคนวางกล้อง น้ำเสียงมีความเป็นอื่นที่อธิบายไม่ถูก “เธอกำลังเคี่ยวเข็ญกับอะไรบางอย่าง”