สำหรับคำบ่นต่อมาของหลินอวี่เวย ซูมู่ไม่รู้เรื่องเลย
แต่เขาพอจะเดาได้...ด้วยนิสัยของผู้หญิงคนนั้น หลังจากที่เขาจากไป หล่อนต้องรีบกลับไปที่บ้านผีสิงเพื่อตรวจสอบแน่นอน
ดังนั้นก่อนจากไป เขาจึงจงใจพูดประโยคนั้นทิ้งไว้ ไม่ใช่หวังจะหลอกหล่อนได้จริง ๆ แต่กลัวว่าหล่อนจะคิดไปถึงทิศทางพรสวรรค์ของเขา
ด้วยความที่เขาเข้าใจแม่ค้าหัวใสคนนี้ดี หล่อนไม่มีทางเชื่อคำโกหกของเขาแน่ แต่จะไปตรวจสอบด้วยตัวเอง
และเมื่อเห็นกฎบนวงล้อเมื่อถึงตอนนั้น ก็จะถอนหายใจอย่างโล่งอก
เพราะถ้ามีช่องโหว่ แต่หล่อนไม่ได้ใช้ กับอีกฝ่ายอาศัยโชคล้วน ๆ แน่นอนว่าอย่างหลังยอมรับได้ง่ายกว่า
และเมื่อยอมรับเช่นนั้นแล้ว ความคิดแรกของหล่อนก็คืออีกฝ่ายโชคดีเกินไป เมื่อปักใจเชื่อก่อน ก็จะไม่ไปคาดเดามากเกิน
แน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคือเขาอยากแกล้งแม่ค้าหัวใสคนนี้เล่น ๆ
แต่เกร็ดเล็กน้อยพวกนี้ไม่นานก็ถูกเขาโยนทิ้งไป
ตอนนี้เขาออกจากเขตบ้านผีสิงแล้ว อ้อมวงกว้าง มุ่งหน้าไปทางเรือโจรสลัด
ตลอดทาง ซูมู่รักษาความระมัดระวังขั้นสูงสุด
มือขวากำระเบิดมือลูกเดียวที่เหลืออยู่...ลูกที่จำนำมาจากหลินอวี่เวย ห่วงนิรภัยดึงออกมาครึ่งหนึ่งแล้ว พร้อมดึงจนสุดเมื่อไหร่ก็ได้ มือซ้ายกำยันต์เขตอาคมเงียบเสียงที่ยังเหลือเวลาอีกห้านาทีกับประแจใหญ่