ภาพตรงหน้าชายหัวโล้นกำลังเลือนหาย เลือดไหลนองลงบนพื้น ในช่วงไม่กี่วินาทีสุดท้าย สติของเขาเหลือเพียงความคับแค้นใจอย่างรุนแรง
สีหน้าสุดท้ายบนใบหน้านั้นบิดเบี้ยว เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ... เขาไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะมาตายที่นี่ ตายด้วยน้ำมือของผู้หญิงที่เขาไม่เคยมองอย่างจริงจังแม้แต่ครั้งเดียว
ความทรงจำขาดหายไป
ซูมู่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ยืนอยู่บนกองหินในแอ่งต่ำ เขาก้มมองซากศพตรงหน้า
เขาขมวดคิ้ว ทบทวนความทรงจำช่วงนั้นในหัวตั้งแต่ต้นจนจบ
ความทรงจำนี้ไม่ใช่สามนาทีก่อนที่เขาจะฆ่าชายหัวโล้น
แต่เป็นความทรงจำตอนที่ชายหัวโล้นถูกคนอื่นฆ่า
หญิงสาวคนนั้นเดินจากด้านหลังไปยังบัลลังก์ สวมเกราะอันวิจิตร มีกลิ่นอายต่างถิ่นเข้มข้น
ในความทรงจำของชายหัวโล้นยังมีเศษข้อมูลหลงเหลืออยู่ เขาสัมผัสได้ถึงที่มาของความคับแค้นใจนั้น... หญิงคนนี้มาจากชนเผ่าเล็กจ้อยที่เขาเคยปราบ
ตอนนั้นเขาสังหารผู้ชายทุกคนในชนเผ่านั้น เหลือไว้เพียงผู้หญิง
มารดาของหญิงคนนั้นงดงามอย่างยิ่ง เขาจึงรับนางเข้าฮาเร็ม ส่วนเด็กหญิงตัวน้อย เขารับเป็นลูกบุญธรรม เลี้ยงไว้ข้างกาย แต่ไม่เคยมองเป็นอื่นนอกจากของเล่นชิ้นหนึ่ง
สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ ภายในเวลาเพียงสิบกว่าปี หญิงคนนั้นกลับสะสมกำลังอยู่ใต้จมูกเขา ก่อตั้งกองทัพกบฏขึ้นมา
กว่าจะรู้ตัว กองทัพใหญ่ก็กรูกันเข้าไปในพระราชวังแล้ว