ช่วงแรกของการอพยพ ทุกอย่างยังถือว่าสงบ
คนทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งหน้าไปยังจุดถอนตัวของตัวเอง ไม่มีใครยิง ไม่มีใครยั่วยุ แม้แต่เสียงพูดดัง ๆ ก็ยังไม่มี
แต่เมื่อจำนวนคนอพยพมากขึ้นเรื่อย ๆ บรรยากาศก็เริ่มตึงเครียด
“ปัง!”
เสียงปืนดังขึ้นตัดผ่านแสงสนธยา
กระสุนปักลงบนพื้นโล่งใกล้จุดอพยพ ฝุ่นฟุ้งกระจายเป็นกลุ่ม
ฝูงชนแตกตื่นในพริบตา
“เชี่ย! พวกมันกล้ายิงจริง ๆ!”
“หาที่กำบัง! รีบหาที่กำบัง!”
“พี่โจว! ทางนั้นมีคนยิง!”
ในทีมของโจวเจิ้นกั๋ว สมาชิกที่มีกำลังต่อสู้ไม่กี่คนก็ชักอาวุธออกมาทันที... มีทั้งปืนพก หน้าไม้ทำเอง แถมยังมีคนหนึ่งถือปืนลูกซองอีก
“ไอ้ชาติหมา กล้าลงมือจริง ๆ” โจวเจิ้นกั๋วกัดฟันกรอด ลากระเบิดถังแก๊สเหลวที่ดัดแปลงแล้วออกมาจากหลังที่กำบัง ถังนั้นพันด้วยลวดและเทปกาวหลายรอบ ตรงชนวนมีสายชนวนยาวต่ออยู่
“เฒ่าหลิว มาช่วยหน่อย!”
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งวิ่งมา ทั้งสองช่วยกันแบกถังระเบิดหนักอึ้งขึ้น โจวเจิ้นกั๋วกะระยะคร่าว ๆ จุดสายชนวน แล้วร่วมกับเฒ่าหลิวกวัดแขนขว้างออกไป...
ถังแก๊สเหลวลอยโค้งกลางอากาศ ข้ามพื้นที่โล่ง มุ่งหน้าไปยังป่าที่ชาวต่างชาติซ่อนตัวอยู่
“ตู้ม...!”
เสียงระเบิดดังกึกก้อง ลูกไฟขนาดใหญ่พลุ่งขึ้นจากชายป่า ควันหนาทึบพาเศษซากปลิวขึ้นสู่ท้องฟ้า คลื่นแรงระเบิดซัดพาความร้อนเป็นลมกรรโชก จนคนที่จุดอพยพต้องก้มหลบ