ทางเดินกว้างประมาณ 10 เมตรโผล่ขึ้นมาตรงกลางเถาวัลย์ ทะลุไปถึงอีกฝั่งของลานกว้าง เถาวัลย์สองข้างถูกระเบิดจนดำเป็นตอตะโก บางส่วนยังลุกไหม้ บางส่วนหดกลับลงไปใต้ดินแล้ว
ซูมู่ไม่ขยับ เขายืนอยู่บนแท่นสูงที่อยู่ไกลออกไป กล้องส่องทางไกลจับจ้องไปที่ช่องโหว่นั้น
อึดใจต่อมา ก็มีความเคลื่อนไหวดังขึ้นอีก
คนของกิลด์ผู้กอบกู้โลกไม่ยอมจำนนต่อการทดสอบเพียงครั้งเดียว... หรือไม่ก็พวกเขาคิดว่าถ้าวัตถุระเบิดสามารถระเบิดทางเดินให้เปิดได้ ทางเดินนั้นก็ต้องปลอดภัย
รถสามคันแล่นออกมาจากลานจอดรถด้านหลังอาคารต่อกันเป็นแถว ไม่ใช่รถบรรทุก แต่เป็นรถเก๋งและเอสยูวี ประตูถูกเชื่อมปิดตายเหมือนกัน คนในห้องคนขับก็ตัวสั่นเช่นกัน
รถสองสามคัน เรียงเป็นแถว พุ่งเข้าหาช่องโหว่นั้น
คันแรกพุ่งเข้าไปในช่องโหว่ ด้วยความเร็วสูง ยางบดขยี้เศษซากดำเกรียม ฝุ่นสีเทาดำฟุ้งกระจาย
คันที่สองตามมาติดๆ คันที่สามช้ากว่าเล็กน้อย
ซูมู่ได้ยินเสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังก้องไปทั่วลานกว้าง ได้ยินเสียงยางบดเศษหิน ได้ยินเสียงหายใจถี่รัวของคนในห้องคนขับ... แน่นอนว่าเป็นจินตนาการของเขา เขาอยู่ไกลเกินกว่าจะได้ยินอะไรทั้งนั้น
รถคันแรกกำลังจะวิ่งพ้นช่องโหว่
จากนั้น พื้นก็แยกออก
ไม่ใช่จากสองข้างช่องโหว่ แต่จากใต้หัวรถตรงกับคันนั้นพอดี
พื้นซีเมนต์เหมือนถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นฉีกออกจากภายใน รอยแยกขยายตัวอย่างรวดเร็ว เถาวัลย์สีแดงเลือดหนาๆ สองสามเส้นดีดตัวขึ้นมาจากใต้ดิน ขดรอบหัวรถคันแรกจากล่างขึ้นบนราวกับงูยักษ์