ห้าร้อยเมตรออกไป ภายในอาคารห้าชั้นนั้น บรรยากาศหนักอึ้งราวกับจะหยดเป็นน้ำ
หลี่ซื่อชูคลานออกมาจากโพรงดิน ตัวมอมแมมไปทั้งร่าง ใบหน้า เส้นผม เสื้อผ้า ล้วนเปื้อนฝุ่น มือของเขาสั่นระริก ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นความหวาดหวั่นหลังจากรอดตายมาได้
“หวังเค่อฮว่าตายแล้ว” เขาพูด
ในห้องเงียบงันไปชั่วขณะ
สีหน้าของหวังเฉินเครียดลง เขาเดินมาหยุดตรงหน้าหลี่ซื่อชู จ้องตาเขา แล้วถามทีละคำ “ตายยังไง”
“ถูกผู้ชายคนนั้นฆ่า” เสียงของหลี่ซื่อชูแหบแห้ง “เร็วมาก ผมมองไม่ทันเห็นอะไรเลย หัวหน้าหวังใช้เครื่องตรวจจับสแกนเขา แล้วหันหลังวิ่งหนี แล้วผู้ชายคนนั้นก็ไล่ตามมา ทวนเดียว... แค่ทวนเดียว”
นิ้วของหวังเฉินเคาะลงบนโต๊ะ
หวังเค่อฮว่าเป็นคนที่เขาเลี้ยงดูมากับมือ ผู้ทดสอบระดับสาม พลังต่อสู้ 45 แต้ม เป็นกำลังรบระดับหัวแถวของกิลด์ผู้กอบกู้โลก ตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ ถูกคนเร่ร่อนไม่รู้ที่มาแทงทวนเดียวตาย
“เครื่องตรวจจับเจออะไร” จางเฉียงเดินออกมาจากมุมห้อง ดันแว่นขึ้น
“ผมไม่เห็น” หลี่ซื่อชูส่ายหน้า “หัวหน้าหวังวัดเสร็จสีหน้าก็เปลี่ยนไปเลย แล้วก็วิ่งหนี”
จางเฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองไปทางหวังเฉิน
สีหน้าของหวังเฉินดูแย่มาก ประเมินพลังต่อสู้ของเขาเองอยู่ที่ 60 กว่าแต้ม สูงกว่าหวังเค่อฮว่าไม่ถึง 20 แต้ม ถ้าผู้ชายคนนั้นสามารถฆ่าหวังเค่อฮว่าได้ในทวนเดียว การจะฆ่าเขาก็คงไม่ยากเกินไป