เหนือม่านฟ้าสีเทาอมครามที่เดิมไร้เมฆตลอดทั้งฟ้า ไอเมฆสีขาวเทาบางเฉียบจนแทบโปร่งใสค่อย ๆ ซึมออกมาจากความว่างเปล่า รวมตัว ซ้อนทับ และหนาขึ้นอย่างช้า ๆ
แสงอาทิตย์ถูกกรองผ่านชั้นเมฆ สีทองเจิดจ้าจึงกลายเป็นสีเงินขาวนวลตา ราวกับถูกชะล้างด้วยน้ำ
แล้วฝนก็โปรยลงมา
เริ่มจากสายฝนบางเบาราวหมอก แทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนัก
จากนั้นเม็ดฝนก็หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ กระทบกระจกกระเช้าดังซู่ซ่าแผ่วเบา
พื้นทรายในทะเลทรายเปียกชุ่ม เม็ดทรายแห้งเหล่านั้นเปลี่ยนเป็นสีเข้มอย่างรวดเร็วเมื่อถูกฝนชะ บนผิวดินเกิดประกายวาวของน้ำบาง ๆ
ซูมู่กวาดตามองบริเวณโดยรอบ
เขตฝนครอบคลุมพื้นที่รอบกระเช้าพอดีในรัศมี 500 เมตร นอกม่านฝนออกไป ทะเลทรายยังคงแห้งผาก
เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง
เสียงฝนกระทบผืนทรายแผ่วเบา ราวกับมีใครกำลังบรรเลงเครื่องดนตรีที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนอยู่ไกล ๆ
ความชื้นในอากาศเพิ่มสูงขึ้น กลิ่นดินชื้นถูกพลิกขึ้นมาจากใต้ผืนดิน ผสมกับความสดชื่นของสายฝน จนกระเช้าทั้งคันราวกับถูกชะล้างไปด้วย
หลินอวี่เวยยืนอยู่ข้างเขา สายตาทอดผ่านม่านฝนไปยังทะเลทรายเบื้องหน้า
แล้วเธอก็เห็นมัน
ตรงปลายม่านฝน ห่างออกไปราว 300-400 เมตร ผิวทะเลทรายเริ่มบิดเบี้ยวอย่างผิดปกติ
ความบิดเบี้ยวนั้นมองไม่เห็นในอากาศแห้ง แต่เมื่ออากาศชื้นหลังฝนตก แสงก็หักเหเบี่ยงเบนไปเล็กน้อย
เค้าโครงเลือนรางค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเหนือเนินทราย