หลินอวี่เวยถอนหายใจยาว วางทวนลง แล้วใช้หลังมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก จากนั้นเธอหันไปมองซูมู่ แววตาคู่นั้นเจือความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย... ไม่ใช่ความเลื่อมใส ไม่ใช่อิจฉา แต่คล้ายกับความสิ้นหวังที่บอกว่า “แบบนี้มันจะอยู่กันยังไง” มากกว่า
ซูมู่ไม่แม้แต่จะมองเธอ เขาหันหลังแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังมอนสเตอร์ตัวถัดไป
สามชั่วโมงต่อจากนั้น ซูมู่แทบไม่ได้หยุดพักเลย
เขาไม่ได้ตั้งใจตามหามอนสเตอร์ระดับสิบ... ในเขตมืดมีมอนสเตอร์ระดับสิบไม่มากอยู่แล้ว แถมยังกระจายตัวห่างกันเกินไป การไล่ล่าพวกมันมีแต่จะเสียเวลา เขาจึงเลือกฆ่าเฉพาะระดับห้าถึงแปด มอนสเตอร์ระดับนี้มีอยู่เกลื่อนในเขตมืด กำจัดได้เร็ว และค่อยๆ สะสมจนมากพอ
ทวนยาวในมือเขาเหมือนมีชีวิต ทุกครั้งที่แทงออกไปจะพุ่งตรงเข้าใส่จุดตายอย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่ชักกลับก็พ่นละอองควันเลือดออกมา ซอมบี้เขตมืดระดับห้าตายในการแทงครั้งเดียว มนุษย์กินคนเขตมืดระดับหกตายในสองครั้ง อสูรกายกลายพันธุ์ระดับเจ็ดถูกเคลียร์ด้วยท่าต่อเนื่องชุดเดียว
ภาพเงาพร่างพรายระเบิดขึ้นด้านหลัง แสงเงาของทวนแน่นขนัดบานสะพรั่งเต็มลานสายตาราวกับหางนกยูง คอมโบดีดกระเด็นกระดอนเป็นบ้าอยู่ท่ามกลางฝูงมอนสเตอร์ แทงออกไปครั้งเดียว มอนสเตอร์รอบๆ ห้าหกตัวก็ถูกแทงล้มลงไปพร้อมกัน
ข้อความแจ้งเตือนการสังหารเลื่อนพรืดอยู่บนแพนเนลระบบ ตัวเลขในแหล่งเก็บค่าประสบการณ์เขตมืดกระโดดจากหลักร้อยเป็นพัน จากพันเป็นสองพัน จากสองพันเป็นสามพัน บัฟค่าประสบการณ์พุ่งจากยี่สิบเปอร์เซ็นต์เป็นสามสิบเปอร์เซ็นต์ จากสามสิบเป็นสี่สิบ และหยุดนิ่งอยู่ในที่สุดที่หกสิบเปอร์เซ็นต์