เมื่อซูมู่กลับมายังเขตแดนที่เถาวัลย์แดงฉานเคยอยู่ เขาก็หยุดนิ่งไปทั้งตัว
ตอนที่เขาจากไปที่นี่ พื้นเต็มไปด้วยกิ่งเถาวัลย์เหี่ยวแห้งสีน้ำตาลเทา ราวกับพรมผืนหนา
แต่ตอนนี้... กิ่งไม้พวกนั้นหายไปแล้ว ไม่ใช่ถูกใครมาเก็บกวาด แต่เป็นการหายไป พื้นสะอาดเรียบ ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก มีเพียงผงสีขาวเทาบางๆ ลมพัดมาก็กระจายหายไป
สิ่งที่ทำให้เขายิ่งกังวลคือลักษณะการหายไปของกิ่งไม้แห้งพวกนั้น ซูมู่ย่อตัวลง เอานิ้วแตะผงเล็กน้อยมาดม... ไม่มีกลิ่นไหม้ ไม่มีกลิ่นเน่า มีเพียงกลิ่นจางๆ คล้ายขี้เถ้าพืช
ไม่ใช่การผุกร่อนตามธรรมชาติ ต้องมีบางอย่างดูดซับกิ่งไม้แห้งพวกนี้ไป
ซูมู่ลุกขึ้น กวาดตามองทั่วทั้งพื้นที่ รอยแยกบนกำแพงจากเถาวัลย์ฟาด พื้นที่ถูกพลิกเปิด ซากรถยนต์แหลกยับ ทุกอย่างยังอยู่ มีเพียงตัวเถาวัลย์ที่หายไป ไม่ใช่ถูกเก็บกวาด แต่ถูกอะไรบางอย่าง “กิน” ไป
ความคิดหนึ่งวาบขึ้นในสมองของซูมู่ เถาวัลย์สีเขียวอ่อนนั่น
แต่ไม่มีหลักฐานหรือข้อมูลใดๆ เลย
ซูมู่ไม่คิดต่อ เขาดูนาฬิกาข้อมือ... บ่ายสี่โมง
เขาเปิดแผนที่ ดูตำแหน่งตัวเองกับระยะห่างจากสวนสัตว์
จากที่นี่ถึงสวนสัตว์ ระยะเส้นตรงประมาณ 20 กิโลเมตร แต่ถ้าเดินตามทางอย่างน้อยก็ต้องเพิ่มเป็นสองเท่า แถมท้องฟ้าเริ่มมืด ดวงอาทิตย์ลอยต่ำไปทางทิศตะวันตก แสงกลายเป็นสีเหลืองหม่น
ไปถึงสวนสัตว์ก่อนฟ้ามืด เป็นไปไม่ได้