เวลาผ่านไปทีละน้อยท่ามกลางการล่ามอนสเตอร์
ซูมู่ไม่โลภมากเกินไป
เขาเคลื่อนไหวเฉพาะในพื้นที่ที่ยักษ์มีจำนวนเบาบาง โดยพุ่งเป้าไปที่มอนสเตอร์ระดับแปดที่มีคุณภาพขาวและคุณภาพเขียวเป็นหลัก
หากเจอคุณภาพน้ำเงิน เขาจะลองหยั่งเชิงก่อน และถ้ารู้สึกว่าฝืนก็จะยอมแพ้ทันที หากเจอพวกที่รวมกลุ่มเกินสองตัวขึ้นไป เขาจะอ้อมไปอีกทาง
ภายในสามชั่วโมง เขาฆ่ายักษ์ไปเกือบยี่สิบตัว ค่าประสบการณ์พุ่งขึ้นถึงเจ็ดร้อยกว่าคะแนน
ระหว่างทางเขาเจอยักษ์คุณภาพน้ำเงินตัวหนึ่ง สูงเกินยี่สิบห้าเมตร ระดับสิบ
ซูมู่เพียงแค่ยิงทดสอบไปหนึ่งนัดจากระยะไกล... กระสุนปะทะที่ท้ายทอย ระเบิดเป็นรูโหว่ขนาดเท่ากำปั้น แทบไม่มีผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวของยักษ์ตัวนั้นเลย
เขาลองตรวจสอบค่าสถานะของอีกฝ่าย พบว่าสูงกว่ามอนสเตอร์ระดับเดียวกันที่มีคุณภาพขาวและเขียวอย่างน้อยสองเท่า
ซูมู่หันหลังกลับและวิ่งหนีทันทีโดยไม่พูดอะไร
ไม่ใช่สู้ไม่ได้... หากระดมกำลังทั้งหมด ใช้ทุกวิถีทาง เขามั่นใจว่าฆ่าได้ แต่นั่นต้องใช้เวลา และในช่วงเวลานั้น ยักษ์ตัวอื่นที่อยู่โดยรอบจะถูกดึงดูดด้วยเสียงของการต่อสู้
ถึงตอนนั้น สิ่งที่เขาต้องเผชิญจะไม่ใช่แค่ยักษ์น้ำเงินระดับสิบตัวเดียวอีกต่อไป แต่เป็นฝูง การสู้รบในเมือง สิ่งที่ต้องห้ามมากที่สุดคือการติดอยู่ในสมรภูมิยืดเยื้อ
อย่างไรก็ตาม เขาฉวยโอกาสนี้ทดสอบผลปฏิบัติจริงของพรสวรรค์ใหม่