“มีใครลงไปบ้างยัง ข้างล่างเป็นไง”
“ฉันมองลงไปแล้วมีแต่สัตว์ประหลาดเต็มไปหมด แน่นเป็นแพ ไม่กล้าลงเลย!”
“ทำไงดี วันนี้ต้องลงจอดสักครั้ง ไม่งั้นพรุ่งนี้จะไม่มีสิทธิ์ลงแล้ว”
“มีเซียนคนไหนพาผมทีไหม ยอมเอาของทั้งหมดให้เลย!”
“ทางพี่โจวเขากำลังรวบรวมคน ไปลงชื่อกันนะ ไปกับกลุ่มใหญ่อย่างน้อยก็ดีกว่าบุกเดี่ยวไปมั่ว!”
“กิลด์ผู้มีพรสวรรค์ก็รับคนนะ แต่รับเฉพาะคนมีพรสวรรค์ คนธรรมดาไปหาพี่โจวเถอะ”
ตื่นตระหนก สับสน เกาะกลุ่มเอาตัวรอด เหมือนกับเมื่อหลายวันก่อนไม่มีผิด
ซูมู่อ่านดูครู่หนึ่งแล้วปิดแชนแนล
เขาเข้าใจความกลัวของคนเหล่านี้ มองลงมาจากความสูงร้อยเมตร ทั้งเมืองเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด ใครเห็นก็ต้องขาสั่น แต่เขาช่วยพวกเขาไม่ได้... แค่ตัวเขายังไม่แน่ใจว่าจะกลับมารอดหรือเปล่า จะเอาใจไปใส่ใจคนอื่นได้ยังไง
เขาหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง สำรวจลักษณะภูมิประเทศของเมือง
กระเช้าเลื่อนไปช้าๆ เหนือน่านฟ้าเมืองถ่านอัสดง มุ่งหน้าเลียบรอบขอบเมือง ซูมู่สังเกตเห็นรูปแบบหนึ่ง... วิถีของกระเช้าไม่ใช่เส้นตรง แต่เป็นการวนเป็นวงซ้อนๆ เหนือเมือง
บางเขตกระเช้าจะผ่านซ้ำไปซ้ำมา บางเขตผ่านเพียงครั้งเดียว เขาดูแผนที่แล้วมองนอกหน้าต่าง ก็พอเข้าใจ
กระเช้า “บินวน” อยู่เหนือเมืองถ่านอัสดง ไม่ใช่ “บินตัดผ่าน” มันจะวนอยู่ในรัศมีหนึ่ง ไปจนกว่าการหยุดนิ่ง 72 ชั่วโมงจะสิ้นสุด หรือจนกว่าผู้รอดชีวิตทั้งหมดจะถูกบังคับปล่อยลง